12-10-07

besognes

Vanaf nu zeg ik "besognes" in plaats van "beslommeringen". Ik woon tenslotte niet voor niets in Brussel. Klinkt beter, d'office.

17:17 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Waar dromen eindigt en een droom begint

Ik ben een beetje aan het speuren naar een nieuwe gitaar. Ik ben er nog niet helemaal uit of dat nu een akoestische of een elektrische wordt. Vanmiddag sprong ik even binnen in een splinternieuw mediacenter vlakbij mijn werk. Daar hingen een heleboel gitaren van het merk "Stagg". Na wat gesurf (achteraf) kwam ik uit bij volgende draak: “Waar dromen eindigt en een droom begint”: Dat is de Stagg slogan van deze maand. What the ...? Waar dromen eindigt en een droom begint? Klinkt als een té letterlijke vertaling uit het Engels en dat is het waarschijnlijk ook. Laat ik dan ook maar repliceren in het Engels: worst slogan ever. Niet?

17:10 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Of Coors.

CoorsLight_webIk vind van mezelf dat ik soms geniale invallen heb. Rationeel bekeken zijn deze eerder dom en ondoordacht, zelfs nutteloos. Onlangs weer eentje. Er schoot me een reclameslogan voor Coors te binnen. Coors is een biermerk, heel erg bekend in Amerika. Luister: “Of Coors.” Dat is’m. Ik weet niet of de slogan al dan niet bestaat, en misschien ben ik de duizendste mens die erop komt. Maar ik dacht toch even: “Jan, you clever fox.” En da’s altijd leuk, voor even toch. Misschien toch snel een patent aanvragen en verkopen voor een miljoen dollar of zo.

12:27 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: coors, coors light, janneman, creatief, slogan |  Facebook |

05-07-07

Ik heb vaak geluk.

Ik durf al eens druk bezet te zijn. Zo druk dat het laatste waar ik aan denk schrijven is. Er zijn dingen die voorgaan: werken, inkopen doen (niet gelijk aan "shoppen", dames), eten maken (of opwarmen), muziek opzetten,... enfin, u begrijpt me wel. Ik word ook doodgesmeten met gratis tickets voor festivals (ik klaag niet!) en dat kan je niet weigeren. Ik ga er niet verder op in, laat ik het gewoon hier op houden: de wijn in de backstage in Werchter was erg lekker, de mannen van Razorlight zijn sympathieke peren, mijn volgend groepje wordt er een met de zanger van the killers op bas, de wei ziet er heel anders uit vanop het hoofdpodium gezien, en je wordt er lui van als er shuttlebusjes rijden van het hoofdpodium naar de marquee. Ik weet het, soms ben ik een ettertje. Maar wel een ettertje met geluk.

18:52 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

28-06-07

Oh well.

De wervelwind van wilde gedachten in mijn hoofd zorgt ervoor dat het daarbinnen gaat tochten. Het blaast warm en koud tegelijk. Maar misschien kan ik wel wat afkoeling gebruiken. Zeg maar niks meer. Het is als meerijden op een enorme achtbaan die naar alle kanten tegelijk raast. Maar van te lang op de achtbaan zitten word je misselijk, dus stap ik best hier af. Ook al wil ik dat nog niet. Alles is fijner in het begin.

13:31 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-06-07

Follow-up.

Als ik speciaal was, dan mocht ik volgende week ook gratis naar Rock For Specials in Gent :-).

21:05 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Soms is het heel eenvoudig.

Jij bent speciaal; nu ik nog.

20:59 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-06-07

Ies niiice!!

Gypsy Beats and Balkan BangersVandaag kocht ik cd's. Eigenlijk ging ik schoenen kopen, en misschien een broek. Maar de schoenenwinkel sloot voor mijn neus. "Mag ik snel deze schoenen in een 46 alsjeblieft?" "Sorry meneer, we gaan sluiten." Dan richting H und M, om daar hetzelfde verhaal te horen. Niet met schoenen, maar met 2 T-shirts. Hoe doen al die andere mensen die de hele dag moeten werken dat? Het geld (nu ja, mijn bankkaart) jeukte in mijn zak  en de Fnac was nog open, dus kocht ik volgende schijfjes: Ryan Adams & The Cardinals - Jacksonville City Nights (5 euro); Krakow - Home is Where the Heart is (15 euro of zo; die zocht ik al een tijdje); The National - Boxer (15 euro). En dan heb ik me nog serieus moeten inhouden om deze niet snel mee te graaien, want ik ben volledig naar Balkanmodus overgeschakeld de laatste weken. Ies niiiice!!

08-06-07

Either way. Wilco.

Either Way

Maybe the sun will shine today
The clouds will blow away
Maybe I won’t feel so afraid
I will try to understand
Either way

Maybe you (still) love me
Maybe you don’t
Either you will or you won’t
Maybe you just need some time alone
I will try to understand
Everything has its plan
Either way
I’m gonna stay
Right for you

Maybe the sun will shine today
The clouds will roll away
Maybe I won’t be so afraid
I will understand everything has its plan
Either way

02:00 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Danku.

Danku Editors, voor het fantastisch concert van vanavond. En dat van de voor niet. Inderdaad, ik was alweer een van die lucky bastards die gratis kon gaan. En gratis whisky cola. En schitterende nieuwe nummers. 4e-beste concert van het jaar (als ik er dan toch een cijfer op moet plakken)! (na Smashing Pumpkins, Band Of Horses en The Black Keys respectievelijk) Niettegenstaande: Dankuwel. En kopen die cd, op 25 juni. Ietsje later kan ik nog door de vingers zien.

01:15 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-06-07

Soms.

Soms denk ik dat ik de wereld aankan. Niet dat ik me beter voel dan de anderen, maar ik heb ondertussen geleerd om best zelfstandig door het leven te gaan. Beslissingen nemen en zo. En meestal lukt dat ook. Meestal. Niet altijd. Soms twijfel ik aan mezelf. Ook al lijkt het niet zo, ik ben ook best wel eens onzeker. Net zoals pakweg Hitler of Mussolini wel eens stiekem aan zichzelf getwijfeld zullen hebben. Maar mijn twijfel is van een hele andere orde. Geen werelddominantie voor mij, of jodenuitroeiing of rassenhaat. Ik ben met minder content. Het hoeft niet veel te zijn. Maar dat beetje dat net binnen bereik leek, zo dichtbij dat ik het bijna kon voelen: ik had het bijna vast, en het dreigt weer uit mijn handen te glippen. En dat, dat maakt een mens soms onzeker.

01:06 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-06-07

Eerst dit.

Ik was mijn blog een beetje beu. Niet tevreden met mijn eigen schrijfsels en zo. Ik had ook geen zin om er een "reisblog" van te maken, maar dat ging natuurlijk niet anders. Er is nu een nieuwe layout en die zorgt bij mij ook voor nieuwe inspiratie. Er is vanalles veranderd: een nieuw thuisadres, nieuw werk, nieuwe mensen leren kennen,... Misschien werkt het wel inspirerend. We zien wel weer waar we uitkomen. Opnieuw: welkom.

23:22 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

03-05-07

It makes no difference


 It makes no difference where I turn
I can't get over you and the flame still burns
It makes no difference, night or day
The shadow never seems to fade away

And the sun don't shine anymore
And the rains fall down on my door

Now there's no love
As true as the love
That dies untold
But the clouds never hung so low before

It makes no difference how far I go
Like a scar the hurt will always show
It makes no difference who I meet
They're just a face in the crowd
On a dead-end street
And the sun don't shine anymore
And the rains fall down on my door

These old love letters
Well, I just can't keep
'Cause like the gambler says
Read 'em and weep
And the dawn don't rescue me no more

Without your love I'm nothing at all
Like an empty hall it's a lonely fall
Since you've gone it's a losing battle
Stampeding cattle
They rattle the walls

And the sun don't shine anymore
And the rains fall down on my door

Well, I love you so much
It's all I can do
Just to keep myself from telling you
That I never felt so alone before

18:41 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

12-11-06

Kou

Shit, ik was vergeten hoe koud, donker, vuil en deprimerend het Belgische weer wel is...

17:24 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

03-11-06

The last week...

Vrienden, tijden komen en tijden gaan. Dit is waarschijnlijk mijn laatste post alvorens ik terugkeer naar het lonkende vaderland. Het is de vooravond van mijn laatste avond in Stillwater. Binnen een uurtje ga ik met mijn vrienden alhier gezellig dineren en daarna een laatste stapje in de wereld zetten. Morgen vertrek ik richting Austin, een trip van 8 uur. Ons team (OSU= Oklahoma State University) speelt daar de topper tegen de universiteit van Austin. Voor alle duidelijkheid, ik heb het over American Football, een variant van rugby of zoiets. Austin is toevallig ook the Capital of Music en ik zal er een week de bars, clubs en concertzalen onveilig maken (The Rapture!). De voorbije week was een week van vrienden maken, afscheid nemen en plezier. Mijn makkers uit Lawrence hebben me vrijdag gekidnapt om Oklahoma City onveilig te maken. Halloween parties overal en de lieftallige Drew (zie ook foto's) leende ons zijn huis, waarvoor dank. Ik moet nu dringend mijn spullen gaan inpakken, want morgenvroeg vertrekken we al vroeg richting Texas. Leve het Zuiden! Tot binnen een weekje, dikke zoen van Jan.

02:48 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-10-06

Pictures say more than...

Geen tekst ditkeer, maar wel de langverwachte foto's: http://www.flickr.com/photos/63117612@N00 . De link werkt blijkbaar niet rechtstreeks, dus copy - paste in een nieuw venstertje. Laat gerust ook wat commentaar achter. Het gaat hier om een selectie uit zo'n 800 foto's, dus alles staat een beetje door elkaar. Ditmaal heb ik gewoon foto's van mezelf en vrienden gepost. Zodra ik mijn spiksplinternieuwe flickr-account beter onder de knie heb volgen er meer. Have fun! FOTO's hier: http://www.flickr.com/photos/63117612@N00 IMG_1094

23-10-06

Maak jullie geen zorgen - doe ik ook niet.

Zondagavond, half negen. Ik ben een paar uurtjes terug van Lake Eufaula. Hier is een overzicht van mijn voorbije dagen in de US. Na de geweldige tijd in Lawrence keerde ik terug naar huis, want Sam had enkele lastige testen op het programma staan. Mijn schema op een doordeweekse dag ziet er als volgt uit. Ik sta op, neem een lekkere douche en drink of eet wat. Voetloops wandel ik richting “centrum” en ik zie wel waar ik uitkom. De fiets die hier staat is ondertussen hersteld, dus die kan ik vanaf morgen inwijden. Zo kwam ik langs een keet genaamd El Chico, wat een soort Mexicaans restaurant bleek te zijn, niet echt verrassend overigens. Ik wilde gezellig een koffietje drinken op het terras met de “Oklahoman Newspaper” erbij, maar dat was buiten een tegenstribbelend gazettenmachien gerekend. De jongedame die bij El Chico werkte leek er ook niet aan uit te kunnen en betaalde me met plezier mijn 2 quarters terug. Ik weet nie hoe dat werkt, hoezo, Belgie, blabla, je weet wel hoe dat gaat. Uiteindelijk heb ik een uurtje op het terras gezeten met Pam (de jongedame), gebabbeld over koetjes en kalfjes, een grote kom tortillachips, 2 potten salsadip, ice water en een verse koffie, en dat zonder te betalen. Southern hospitality, weet je wel. En zo zijn er wel meer plaatsen waar ik een bekende kop heb ondertussen, ik doe eigenlijk wat een oude vent doet die op pensioen is. Genieten van het mooie weer, beetje rondwandelen, praatje slaan. Het weer is hier nog altijd mooi, dus ik heb echt een vakantiegevoel. Ik doe waar ik zin in heb. Uiteraard ben ik woensdag en donderdag de bars ingedoken, opnieuw met mijn makker LJ en zijn maten. Joe en John leren kennen, zijn 2 huisgenoten. Het is hier echt het Zuiden: elke avond is er wel een bar hier op “the strip” waar een “red dirt-groepje” wat countryklassiekers op de goedkeurende aanwezigen loslaat. Countryvibes, jazeker. Ik ben ook een keer overdag gaan poolen met LJ (alle bars hebben een pooltafel of 10). Er stond een jukebox -niet alledaags in Belgie maar dagelijkse kost hier- die bijna helemaal gevuld was met country, country en inderdaad: country. LJ is nogal een red dirt-fanaat (de naam van het genre, hier in Oklahoma) en trakteerde me op een persoonlijke selectie. Onder het genot van enkele “pitchers” (grote kan met ongeveer een liter bier) en wat mannelijke gezever hadden we een enorm vermakelijke namiddag. Het is echt echt niet evident om zolang met 5 vrouwen samen te wonen. Zeker niet als ze allemaal verslaafd zijn aan Grey’s Anatomy, een soort E.R. die geloof ik binnenkort ook in Belgie zal uitgezonden worden. Ik word er zot van. Op dit moment –as I speak- zijn ze er weer eentje aan het houden. Ze kijken met gemak 5 uur aan een stuk (ze hebben seizoen 1 en 2 op DVD – 56 afleveringen, helaas) en soms blijven er enkele van hen tot 6u ’s morgens kijken. Voor de rest geen slecht woord, maar dat gegeven moest me toch even van het hart. Even denken. Vorig weekend ben ik naar een eighties-party geweest, bij een vriend van een vriend. Amerikanen houden enorm van costumed parties, zeker nu het Halloween is. Halloween is niet 1 dag zoals bij ons eerder het geval is, maar duurt eigenlijk een hele maand. Veel lol gehad, vrienden gemaakt en gezien, de foto’s zijn geslaagd. Het zou me te ver leiden om de namen van iedereen op te schrijven, maar de mensen met wie ik het best overweg kan zijn Kyle, Daryl, Anna, Taylor, LJ, Evan, Holly en Colin. Het is maar dat je het weet ?. Zaterdag (vorige week) was cultuurdag. Zoals je weet of niet weet is Oklahoma behuisd door een hele hoop Indianen. De echte native americans dus. In het lokale T. Boone Pickens-stadion (waar het football plaatsvindt) Was ik getuige van een Paw-waw. Lokale folklore, Indianen die dansen en daarbij ook nog eens zingen en op trommels slaan. Leuk, maar helaas was de locatie –een gigantische sporthal- niet erg sfeervol voor een dergelijk feest. Een echte paw-waw hoort buiten te zijn bij het vallen van de avond, in een bos met een kampvuur. Niettemin was het soms toch redelijk indrukwekkend. Meteen daarna richting J-Day, oftewel Japanese Day. Heel veel Japanse studenten aan de universiteit hier, en die hadden hun jaarlijks cultuurdag om de Amerikanen kennis te laten maken met hun cultuur. Rare jongens, die Japanners. Het ging van foute schlagers in gebroken Engels over indrukwekkend breakdance naar het vertellen van een redelijk saai Japans volksverhaal over weetikwatnog. Besluit: leuk, maar 3 uur is echt veel te lang. En er zat nogal wat crap tussen. De presentatrice was trouwens hilarisch, haar Engels was zo slecht dat zelfs de Amerikanen haar nauwelijks begrepen. Misschien een leuk weetje: naar analogie met mijn goede vriend Kyle en wat lokale cowboys heb ik besloten om mij voorlopig niet meer te scheren. Het is ondertussen 3 weken geleden dat mijn baardgroei nog een schermpagina van dichtbij gezien heeft en het kan me niet schelen. We zien wel waar we uitkomen, nietwaar?Dan de heavy shit. Op stap natuurlijk, of wat dacht je. Iedereen heeft wel eens een dipje en daar was LJ die van hetzelfde gedacht was. Laat nu net die dag 5 dollar = all you can drink-dag zijn en dan weet je niet meer waar je uitkomt. Veel lol getrapt, ook best veel gedronken, en uiteindelijk in het huis van Lee terechtgekomen (zie eerste post) om aldaar de Belgische kleuren alweer verdedigd tussen al het countrygeweld middels een door mij gespeelde versie van The Scabs’ Hard Times ten berde te brengen. En ze vonden het nog goed ook (laat die commentaar maar komen)! LJ was zo vriendelijk om mij in zijn huis een bed aan te bieden en zo eindigden we beiden dronken maar gelukkig veilig warm na een avondje stappen. Ik weet het, mijn zinsbouw trekt op niks, maar Nederlands typen is geen sinecure meer en ik heb geen zin om hier op een qwerty-toetsenbord over grammaticale fouten te zitten klooien. De dag erna was het weer van dat. Groot feest hier, want het was homecoming vorige vrijdag (eergisteren voor mij). Hoemcoming betekent eigenlijk dat de oud-studenten en de ouders allemaal terugkomen naar de ehemalige studentenstad. De lokale studentenverenigingen bouwen een soort podium zeg maar, dat iets uitbeeldt dat met Oklahoma te maken heeft. Moeilijk uitgelegd, maar google gewoon zelf eens en de betekenis zal je wel duidelijk worden. Laat Stillwater nu net de grootste homecoming in de US hebben en je hebt een idee wat voor een feest dat het hier was. In ons huis bleven een 12-tal gasten slapen, mezelf niet eens meegerekend. Vriend Kyle was vanuit Lawrence afgezakt om mee te feesten en dat deden we dan ook. Ik ga hier niet in detail treden, maar kernwoorden zijn pas-kwijt-fototoestel-kwijt-jas-kwijt-beetje dronken-vrienden-kwijt-tuin-koud-lift-john-wie?-ken hem ook niet-thuis. Nou ja, vrienden kwijtgespeeld dus en geen gsm hier. De volgende dag heb ik alles teruggevonden wat ik kwijt was (merendeel zat gewoon in mijn jaszak tsss) en voila. Ik kom altijd wel weer terecht. Daags erna zijn we richting Lake Eufaula getrokken met crazy uncle Arthur maar dat verhaal is voor een andere keer. Byeeeeeee!!!

04:14 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-10-06

Roadtrip naar Lawrence, Kansas

IMG_0399Tijd voor een update, dacht ik zo. Fall Break hier in Amerika, en dus tijd voor een roadtripken, zij het bescheiden. Het Beloofde Land waar we vrijdag naartoe reden heette Lawrence, een studentenstad in Kansas. Oklahoma ligt centraal in Noord-Amerika, maar toch meer in het Zuiden. Kansas ligt zowat in het midden van het midden, zo’n 4 uur Noordwaarts. Op de weg van Stillwater naar Lawrence kom je trouwens in de buurt van Eldorado, het land van goud. Ik wist niet dat dat echt bestond. De langste road trip tot nu toe dus, in het gezelschap van Sam natuurlijk en de zeer sympathieke Darryll, een van Sams beste vriendinnen. “Lawrence is the shit!”, aldus beide vrouwen. Ik was benieuwd. Roadtrippen als het donker is, is niet zo spectaculair. Je kan makkelijk een half uur rijden zonder een tankstation of restaurantje tegen te komen. Onderweg wat biertjes oppikken dus, en zelfs mijn eerste Amerikaanse MacDonalds-burger. Omdat we pas om 7u ‘s avonds vertrokken waren kwamen we pas aan rond middernacht. We gingen rechtstreeks naar “Jackpot”, een supermooie venue waar optredens bezig waren. Daar leerde ik Kyle kennen, die er op het eerste zicht misschien wat vervaarlijk uitzag (een mollige versie van Jim James, echt waar) maar een van de geweldigste personen bleek te zijn die je je maar kan voorstellen. Hij is een vriend van Darryll en Sam en was zo vriendelijk om ons in zijn huis te laten logeren. Om 2u gaat alles dicht en we besloten richting huis te gaan om ons wat te installeren. Blijkbaar logeerden er samen met ons nog 2 bands in het huis, en was er een gezellige party aan de gang. De aanwezige fuifbeesten hadden net opgetreden en van slapen is dus niet veel in huis gekomen. Welke bands? De ene ben ik al vergeten, de andere is Minutes Too Far, een soort Jimmy Eat World die hier op het punt staan om potten te breken. Ze hebben al een cd uit en toeren nu door heel het land. Volgend jaar komen ze waarschijnlijk ook naar Belgie. Niet dat het meteen mijn smaak is, maar toch. Zoveel mensen in het huis, zoveel mensen ontmoet, super. Pas de volgende dag werd duidelijk wie bij wie hoorde. Die speelt in die band, die is met die op bezoek, die woont hier, die woont in het huis daar. Nice. Schitterend weer, gezellig niks doen, muziekje opzetten en gitaar spelen. Met een man of tien in een huis zitten die dezelfde interesses hebben is tof, hehe. Kyle nam ons mee op een tour door Lawrence en dat was ronduit hilarisch. Sarcasme is Amerikanen niet vreemd, geloof me. We zijn wat gaan rondrijden: de universiteit bekijken, het centrum in, hapje eten. Lawrence is prachtig: veel bomen en bergjes, schitterende gebouwen (die van de unief). Heb ik al gezegd dat Amerikanen rijk zijn? Iedereen heeft een dikke auto, een Mac, een gigantische TV met digitale kanalen, de huizen zijn luxueus ingericht, ik bedoel: het leven als student is hier dik ok. Uiteraard besef ik dat dit niet voor iedereen zo is, maar dat terzijde. Punt is dat ze hier in de USA een hogere levensstandaard hebben (dat verraste me!) en dat ze op digitaal vlak enkele jaren voorstaan: Europa huppelt achterop. Ondertussen was ik al een week op zoek naar Okonokos, de live CD van My Morning Jacket, ik heb er nog 2 gratis posters bijgekregen ook. Trouwens: ik heb me een paar supercoole boots aangeschaft van de vintage store voor een luttele 13 dollar (zo’n 10 euro!) Nu ben ik officieel geintegreerd :-). ‘s Avonds besloten we naar het optreden van The Esoteric te gaan, lokale helden aldaar. Wat te veel hardcore naar mijn goesting, maar de band erna was gewoon subliem: Valient Thorpe is de naam, en ze spelen ruige heavy metal. Klinkt fout, totdat je ze live hebt gezien. Rock ‘n’ Roll zoals het hoort. Abnormaal hoe goed deze pipo’s waren, en dat voor 2 dollar. Eric, die in het huis bij Kyle woont leerde me ondertussen de geneugten van Pabst oftewel “pbr” kennen, goedkoop bier dat niet lekker is, maar ook niet slecht. Een bud kost makkelijk 3 dollar als je op stap bent, dus bedankt voor de tip Eric. Eric is een soort hippie en hij heeft een snor. Hij kan alle vrouwen krijgen die hij maar wil maar geeft daar geen zier om. Kyle draagt makkelijk een maand lang dezelfde kleren en douchet gemiddeld een keer per week. Rare jongens, maar banden werden gesmeed. Zelden heb ik zulke geweldige kerels ontmoet. Omdat iedereen het erover eens was dat het een geweldige driedaagse was, komen Kyle en Eric binnenkort afgezakt naar Stillwater om het nog eens over te doen. Daarna gaan wij weer richting Lawrence omdat het daar gewoon zo cool is. Elke dag optredens. Elke fucking dag. Ik heb op drie dagen Supersystem, Cursive, The Thermals, Valient Thorpe en nog wat andere dingen gezien. Ladytron heb ik dan nog gemist, en ook –helaas- Joseph Arthur (Ik weet het Michel, onvergeeflijk). Op de terugreis zijn we gestopt aan een wijnbrouwerij (of hoe heet zo’n ding ook weer) en hebben we genoten van het fabuleuze uitzicht over de katoenvelden. Ondertussen heb ik mijn voornemen om nu en dan te koken maar laten varen. Ik word meegezogen in de stroom van eten uithalen, uit eten gaan en fastfood. Het leuke is dat ik allerlei nieuwe dingen uitprobeer en bovendien is het niet zo duur als in Belgie. Je kan makkelijk 2 keer per dag uit eten gaan en niet veel geld opdoen. Water is overal gratis, de porties zijn groot, er is veel Mexicaans,.. het verschil met Belgie is dat je voor Chinees of Mexicaans niet op restaurant hoeft te gaan, je kan het gewoon aan een goedkope prijs gaan eten of afhalen. Genoeg gezeverd alweer, ik ben het typen op een qwertytoetsenbord beu. Mijn telefoon werkt hier trouwens niet, dus als je mij wil bellen of sms-en heb je pech. Emailen is handiger, jullie hebben mijn email. Of gewoon op deze blog natuurlijk. Foto’s? Als ik een goede manier heb gevonden om ze te resizen op een mac. Tot later. BTW: de auto op de foto is niet die van Sam of Darryll, gewoon een auto die daar stond.

09-10-06

Lawrence

Lawrence,Kansas is vet.

10:43 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-10-06

Part II

Bonjour uit het zonnige Oklahoma!Ik ben net naar "wine class" geweest en de man die lesgeeft in de zogenaamde oenologie was een Fransman, vandaar dat mijn entree in het Frans was. Current status: 22.15 en ik ben een beetje moe, ik heb nochtans lang geslapen, maar op een of andere manier vertelt mijn lichaam me nog steeds dat ik op dit uur (5u 's morgens voor jullie) in mijn nest zou moeten liggen. In ieder geval, alle vrouwen in het huis zijn zich aan het prepareren om de Stillwateriaanse straten onveilig te maken, en ik zal hen daarbij met plezier vervoegen. Wine class, jep. Enkele vrienden van hier volgen de cursus en ik was erg welkom om een les bij te wonen. gisteren heb ik met Sam de Tulsa State Fair bezocht, een soort kermmis die me watr deed denken aan de Zwarte Markt in Tessenderlo. Het zogenaamde "white trash" was alom vertegenwoodigd. Die uitdrukking hoor je hier de hele tijd vliegen; de mensen die onder de term vallen zouden wij omschrijven als "marginalen". 2 Dagen geleden heb ik een aangename wandeling gemaakt door Stillwater. Even Wal-Mart binnen, druifjes gekocht, camera wat uitgetest en zo, de buurt verkend zeg maar. Ik bne erin geslaagd om mijn foto's op pc te zetten, en ik zal binnenkort ook een manier bedenken om ze op een toegankelijke manier beschikbaar te stellen voor de geinteresseerden. Voorl;opig houd ik het bij deze foto, waarop ik afgebeeld sta met Will, zowat het prototype van de goedlachse sympathieke Amerikaan. Morgen vertrek ik voor 5 dagen naar Lawrence in de staat Kansas, want het is Fall Break en blijkbaar vertrekt iedereen dan op een soort vakantie. Normaal gezien zouden we naar Florida gaan maar onze reispartner heeft afgezegd waardoor die trip te duur zou uitvallen. In plaats daarvan Kansas dus, wat volgens Sam ongelooflijk de moeite is. We zullen wel zien! Road trippen in Amerika is vet, een streepje country, zonnebril op de neus voor de verblindende ondergaande zon, raampje open, biertje in de hand (met een zakje erover, anders is het illegaal) enz... Om alcohol te kopen moet je altijd en overal je ID latenzien,l altijd lachedn als ik ze mijn Belgisch paspoort onder de neus schuif. even afronden, want zometeen gaan we de bloemetjes buitenzetten. Sergio: ik ben hier nog niet naar de mis geweest, maar zal dat zeker een keer doen. Ik ga ook naar een "edin", een soort Indiaanse plechtigheid; Oklahoma zit vol met Indianen die hier overal casino's hebben neergeplant en stinkend rijk zijn. De vent van Wine Class refereerde naar hier als de beaf belt hehe, maar ik moet mijn eerste steak nog eten. Dat zal niet lang meer duren, ongetwijfeld. Groetjes allemaal vanuit Oklahoma, Jan ### update:sorry, de foto zal voor later zijn :-)

05:32 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-10-06

American diary, Pt. 1

Greetings Y’all! De komende 6 weken schrijf ik vanuit Oklahoma, in het Zuiden van de States. Ondertussen loop ik hier al zo’n 5 dagen rond. Of beter gezegd rijd, want alles is gewoon te ver om te lopen. In Dallas ben ik een hapje gaan eten in een Mexicaans restaurant, mijn eerste echte kennismaking met de –nou ja- Amerikaanse cultuur. Grote porties eten en liters frisdrank met al evenveel ijs. Het Mexicaanse eten is hier het best, omdat je zo dicht bij Mexico zit. Ik woon nu in Stillwater om precies te zijn, een stadje op 50 minuten rijden van Oklahoma City. Je kan het vergelijken met Leuven: het is een echte studentenstad omdat de Oklahoma State University hier ligt, althans een deel. Stad is ook niet het juiste woord. Groot uitgevallen dorp is een betere beschrijving. Dat geldt ook voor Oklahoma City trouwens. In oppervlakte is dat de 2e grootste stad van Amerika, maar qua uitzicht nauwelijks te vergelijken met bijvoorbeeld New York. Er is geen centrum of een soort centraal punt waar je een kerk of een station zou verwachten. In plaats daarvan zijn het allemaal wijken die aaneengekoppeld liggen, in districts. Ik ben gisteren in het Art district geweest, maar er is ook een Asian District enz… Maar Stillwater is dus mijn uitvalsbasis. Alle studenten wonen hier in een huis, behalve de eerstejaars. Ik logeer bij Sam en haar 4 huisgenoten: Alison, Carly, Sarah en Sally. Inderdaad, ik deel het huis met 5 vrouwen. Tot nu toe zijn er nog geen Hugh Hefner-toestanden geweest, maar je weet maar nooit. Dat is meteen ook de reden waarom LJ, een vriend des huizes, me vrijdag heeft meegenomen naar zijn makkers. LJ is echt een countryboy: hij luistert naar zogenaamde red dirt country muziek. Hij en al zijn vrienden trouwens. We kwamen aan in het huis van Lee, wiens vader steenrijk moet zijn; als ik me niet vergis is zijn ranch 2 miljoen dollar waard. Ik werd gedoopt tot “the Belgian”. Dat hebben ze daar nog nooit gezien ?. Ik kreeg bij wijze van verwelkoming een “beer bong” in mijn mond. Een blikje bier van 33cl gieten ze in een reservoir met een brede plastieken buis aan. Als ze die loslaten wordt het bier echt in je keel gekatapulteerd, gene zever. Ik kan jullie meedelen dat ik de Belgische driekleur met verve verdedigd heb en de eer heb hooggehouden. Mensen hier in het zuiden zijn trouwens de vriendelijkste mensen die je zal tegenkomen. Amerikanen zijn niet arrogant of weet ik veel, maar echt het tegenovergestelde. Het is een verademing om te zien hoe vriendelijk en behulpzaam iedereen hier met elkaar omgaat, echt om van versteld te staan. Je wordt overal onthaald met een glimlach, iedereen begint spontaan tegen je te babbelen, en ga zo maar door. Na twee dagen had ik al zoveel uitnodigingen op zak dat ik niet weet wat eerst te doen. Overall zijn er “house parties” (daar kunnen de flikken –we noemen ze “popo”- je niks of weinig doen. Ik ga jagen met LJ (beesten doodschieten ja, sorry vegetariers en dierenvrienden maar ik moet toch een keer een hertje of een zwijn neerknallen hier). De makkers van LJ bekeken me alsof ik van een andere planeet kwam toen ik hen vertelde dat ik nog nooit een levend wezen groter dan een spin had vermoord. Daar gaan we dus iets aan doen. Adam, een toffe peer die ik op de party in ons eigen huis heb ontmoet, studeert voor piloot en gaat me meenemen op een vluchje over Stillwater. De ouders van Sam nemen me mee naar een fantastisch steakrestaurant (of was het nu kip), doen een BBQ bij hun thuis ter ere van mijn verblijf. Sam heeft ook een zatte nonkel, Andrew, die een boot heeft en een buitenverblijf aan een meertje in de Bergen en we zijn van harte uitgenodigd. En zo gaat het maar door. Ik ben hier werkelijk met mijn gat in de Oklahomiaanse boter gevallen. Muziek dan. Oklahoma heeft een leuke muziekscene: country hoor je hier de godganse dag op de radio en op tv, en Alan Jackson en Lynyrd Skynyrd hebben hier de voorbije dagen nog opgetreden. Iedereen heeft ook van die supercoole boots aan, echt te gek. Iedereen kent iedereen en dus ook muzikanten. Een vriend van Sam, Colin, speelt in een bandje dat The Ugly Suit heet. Morgen gaan we ze bekijken in een lokale pub. De kerel die de cd’s van The Smashing Pumpkins heeft gemasterd gaat dat nu ook doen voor hun CD, ik bedoel maar: wat een referentie! Dan heb je Jesse, die bij Kunek speelt. Zij zijn al wat bekender, hebben een cd uit, ze zijn redelijk bekend in heel Amerika. Vrijdag ga ik hen bekijken in Oklahoma City. Voor wie het interesseert: Jesse was vroeger de zanger van All American Rejects, die ook bij ons bekend zijn. Ze spelen dus vrijdag in The Conservatory, waar ik gisteren Magnolia Electric Co nog aan het werk zag!! Wie mij een beetje kent weet dat ik redelijk fan ben van deze groep, en van Jason Molina. The Conservatory, daar kan zo’n 200 man binnen schat ik. Wel, gisteren was er misschien 30 man. Zo’n goeie groep en zo weinig volk, het zal aan de zondagavond gelegen hebben. Jason bleek trouwens een erg vriendelijke kerel te zijn, ik zou Jan niet zijn als ik niet even hallo was gaan zeggen natuurlijk. Ik heb vandaag een digitale camera gekocht, zodat ik vanaf nu ook foto’s kan nemen, en zodat jullie gezellig kunnen meegenieten van mijn trip in beelden dan en niet alleen tekst. Ik ga hier maar afronden, want het is hier watt e warm naar mijn goesting. Het is hier ne graad of 30 en ik zit buiten op een zetel op de back porch, de veranda zeg maar. Een typisch amerikaans ding met houten balken en lampjes en al, geweldig. Will write more later, I’ll keep you guys posted. Ik heb verdomme nu al moeite om in het Nederlands te converseren, ik doe niks anders dan in het Engels spreken, denken, lezen enz… Groetjes tot in het koude Belgie, hier is het heeeerlijk zomerweer. Bye!

28-09-06

Looi - Londen - Looi - Loklahoma

mmj billboard

Vrienden! De voorbije dagen zat ik in Londen om daar één van de beste optredens uit mijn relatief jonge bestaan mee te maken. My Morning Jacket speelde ten dans in de Astoria, een legendarische club waar zo'n 1500 mensen in kunnen. De 4 dagen dat ik daar was waren rijkelijk gevuld met citytripping, sightseeing en dat soort gedoe. Ik heb even geen tijd voor een uitgebreid verslag, want binnen enkele uren vertrek ik naar de luchthaven van Zaventem, richting Dallas. Voorlopig kan je de foto's van Londen hier bekijken, zo heb je toch een ideetje van hoe het ginder was. Onthoud gewoon dat My Morning Jacket 2 uur en een klets lang ronduit onvergetelijk en verbluffend was. Of had ik dat al gezegd?
Vanaf 28 september zullen op deze blog dus 6 weken lang mijn wedervaren verschijnen vanuit Oklahoma. Hoera!

08-09-06

De avonturen van Jakke en Jakke

 

3 woorden: "Jakke" en "in form"

Daarstraks in Hasselt:

-Ik: "Amai, veel negers in Hasselt vandaag. Vanwaar zouden die allemaal komen?"

-Jakke: "Van een ander land eh Jakke."

In Looi, later:

-Ik: "Waarom rijdt gij altijd tegen de richting hier? Ik rijd nooit met mijn fiets tegen het verkeer in."

-Jakke: "Omdat ik tegen het verkeer ben."

20:49 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-09-06

Moulin Rouge Festival

Even reclame maken: als je Jan Bians en Pierre Astaire nog nooit aan het werk hebt gezien dan is dat onvergeeflijk. Gelukkig krijg je zaterdag de kans om die onfortuinlijke misser goed te maken. Wij staan op het Moulin Rouge Festival tussen klinkende namen als The Kids, Mint, Janez Detd., Campus,... Van 10 tot 11 begeef je je best naar het zogeheten BSL Lab voor een uur spetterend plezier. Want als wij ons amuseren zal jij dat ongetwijfeld ook doen.

03-09-06

Perfect World

Gisterennacht heel de nacht gewerkt in Cafe Filet, om half acht was ik thuis. Ik heb vooral plaatjes gedraaid eigenlijk; betaald worden om plaatjes op te zetten, ik voel me er eigenlijk nog steeds niet goed bij. Dat komt omdat werk not supposed to be fun is, denk ik. Als er zo'n bende scheefdronken feestvarkens binnengestrompeld komt zet ik met plezier In Da fuckin' Club van 50 Cent op, of zelfs een Pussycat Dolls. Whatever floats your boat he :-). Maar ik kan het toch niet laten om af en toe een plaatje op te zetten met de bedoeling de aanwezige bezoekers wat goede smaak bij te brengen, zonder daarmee belerend over te komen of zo. Zo zette ik een plaatje van The Veils op. De band van Finn Andrews, een Nieuw-Zeelandse jongeling van amper 22 jaar met al twee geweldige platen achter zijn naam. Hoor ik ineens iemand roepen: "Heee, van wie is dat?". Ik draai me om, klaar om mijn keuze toe te lichten. Om haar te vertellen dat dit een nummertje is van hun tweede album Nux Vomica, dat hun eerste plaat, The Runaway Found, ook absoluut de moeite is, dat ze op Pukkelpop én in de AB verbluffend waren, enzovoort... Haar vraag bleek echter niet op het nummer te slaan, maar op een trui die was blijven liggen op een kruk. Ik had het moeten weten. Ach, een perfecte wereld bestaat niet.

30-08-06

Audio online: Nigel Williams

Een half jaar geleden heb ik dit gepost. De montage die ik toen gemaakt heb, heb ik weggegooid omdat ik er niet helemaal tevreden over was. Ondertussen heb ik opnieuw gepuzzeld, geplakt, gezocht, gezwoegd -gemonteerd zeg maar- om meer dan anderhalf uur opname tot een kleine zes minuten te reduceren. Geen eenvoudige opname opgave, geloof me. Nog nooit heb ik zoveel darlings moeten killen. Mijn verslag van de comedy-avond in Gestel met Nigel Williams -tevens mijn eindopdracht voor de radiomodule- kan je hier gratis en voor niks in mp3-formaat downloaden (rechtermuisknop --> save target as). Feedback graag, de toekomstige journalist in mij wil graag weten waar hij staat ;-).

28-08-06

Iet van Neil Young!

Ik heb een nieuwe gsm! Hij luistert naar de naam Samsung SGH X 480, maar ik mag gewoon sammie zeggen. Mijn vorige ging ondertussen toch al zo’n vier jaar mee en vertoonde af en toe wat ouderdomsverschijnselen: mechanische reuma of zo, ik weet het niet. Punt is dat hij af en toe dienst weigerde. Een paar dagen geleden was het weer zover en toen heb ik impulsief besloten om in te gaan op een aanbod van een vriendin die de hare voor een prikje wegdeed. Zodoende ben ik weer helemaal mee op de informatiesnelweg der technologie, afrit mobiele telefonie. Mijn PC die nog uit de oertijd stamt, dat is natuurlijk een ander verhaal, maar toch: Yes! Voortaan lees ik mijn berichtjes in full colour (of is het color? Ik weet niet of ik Brits of Amerikaans Engels prefereer) en kan ik zelfs –godbetert- golf spelen op mijn mobieltje. Zo’n gek Hollands woord. Daarnet zat ik nog in de plaatselijke kebabbrasserie (Anatolian, weggevoerdenstraat, Tessenderlo) een kebabke te steken, zat er een exemplaar aan de tafel naast mij en Jakke. Hij was gezellig aan het leuteren tegen de mannen van de kebab. Volgens hem hebben Turken meer een vierkantig hoofd en Marokkanen meer een langwerpige hoofdvorm. Zo kon hij ze uit elkaar houden. Rare jongens, die Hollanders. Daarnaast wijdde hij ook uit over zijn neus die blijven haken was tijdens de bevalling. Anyway, ik was maar met een half oor aan het luisteren. Die vent had trouwens eerst een grote kebab gegeten en daarna nog een kleine, maar dat volledig terzijde.

Gisteren trouwens enorm hard gelachen op de fuif in ’t Muuzaaike. Een absolute aanrader: verzoekjes gaan vragen bij de man van het licht (den Daems). “Iet Groen! Iet groen!!” ’t Is eens iets anders als “iet van Neil Young!” natuurlijk.

25-08-06

interview

Voor een van mijn allerlaatste schoolopdrachten moet ik een bekend iemand interviewen. Gisteren had ik Stijn Meuris aan de lijn, die het erg druk had maar toch ging proberen om een uurtje vrij te maken voor een interview. Sympathiek! Graag had ik van jullie enkele vragen ontvangen die jullie altijd al aan de man hadden willen stellen. Alles wat je over Stijn wilde weten maar nooit durfde vragen: hier is uw kans! De leukste vragen halen het interview. Beloofd!

23-08-06

Probleemloze luxe

Ik heb nooit problemen. Alleen maar luxeproblemen. Is dat dan een luxe of een probleem?

15:21 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: jan van de poel janneman |  Facebook |

16-08-06

Emoblogging

Persoonlijk schrijven. Persoonlijker schrijven. Het is raar om je emoties zomaar, zonder schroom op het internet te zwieren. Volgens mij is dat daar niet voor gemaakt. Allebei niet. Er zijn betere manieren om je gevoelens te delen met andere mensen. Persoonlijkere manieren. Ikzelf heb nauwelijks de behoefte om hier aan iedereen zijn neus te hangen op hoeveel graden mijn gelukkigheidsmeter staat. Nochtans ken ik heel wat mensen die dat wel doen: euforie, gelukkigheid, depressie, verliefdheid; iedereen loopt er precies graag mee te koop. En daar moet je lef voor hebben. Ik denk niet dat ik het lef heb om dat te doen. Maar ik denk ook dat jullie, lezers, weinig of geen zaken hebben met mijn emotionele toestand (die overigens perfect in orde is, dankuwel). En waarschijnlijk hebben jullie ook niet de behoefte om mijn zielsroerselen zo zwart op wit voorgeschoteld te krijgen. Ik zou het nooit omschreven krijgen zoals ik het voel, dat talent heb ik niet. Ik vind het natuurlijker om in het dagelijkse leven die dingen te ontdekken en te laten ontdekken. In plaats van achter een stom peeceetje. Mmh, dat klinkt moeilijk. Ik vind het makkelijker om over mijn alledaagse doen en laten te schrijven dan over wat er zich binnenin afspeelt. Maar daar kraait waarschijnlijk geen hond naar. Bende sensatiezoekers! Ik weet ook dat gevoelens, emoties en achterklap hetgene is wat een blog boeiend kan maken. Kijk maar naar Dag Allemaal of -nog erger- TV-Familie. Maar we lezen het allemaal wel. Geef maar toe. Ik neem bij de kinesist ook liever een Story vast dan een Plus Magazine of een Woef. Omdat we graag weten hoe het met Sabine De Vos en haar kanker gaat, of hoe dikwijls Koen Wauters het aanlegt met de vrouw van zijn broer. Toegepast op het blogwereldje: noem het maar emoblogging of zoiets. Wel, ik doe daar niet aan mee. Maar ik wil wel een toegeving doen en jullie af en toe een schuchtere blik gunnen op mijn ziel. De mens achter de krullen ;-).

Om deze uitspraak kracht bij te zetten zet ik hier een fragmentje uit een liedjestekst van Urbanus die bij mij, hoe luchtig hij ook is, toch blijven hangen is. Het is niet representatief voor mijn gelukkigheidssmeter of zo, maar hier komt het, gewoon omdat het zo mooi is:

Alstublieft, hang m’n lippen aan de lippen van m’n lief
Alstublieft, leg m’n handen op de boezem van m’n lief

Alstublieft, leg m’n hoofd op de schouder van m’n lief
Alstublieft, leg m’n hart aan de voeten van m’n lief

En ik was ook heel blij toen ik "Naive" van The Kooks foutloos kon spelen op mijn gitaar. Heel erg blij. Iedereen content?

 

02:18 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |