22-01-06

Over comedy en mensen die daar niet mee kunnen lachen

Om te bloggen moet je leven. Hoe meer je de wereld induikt, meemaakt, beleeft en doet, hoe interessanter het wordt voor mezelf (en ondertussen ook voor u, beste lezer). Want als ik geen knar te vertellen heb is het voor u ook niet de moeite om naar hier te komen. Lang verhaal kort, druk weekend gehad. Een bont gekleurde (het is tenslotte winter) mix van stand-up comedy, mensen die daar niet mee kunnen lachen, reportages maken, werken werken, een geweldig lokaal voetbalclubfeestje mét gouden-schoenverkiezing (proficiat Sven!), hipper dan hip feesten in de Muziekodroom (even cultuurschok), en afleveringen van The Office kijken. Ik heb geen tijd gehad om te slapen, heel even maar, soms, hier en daar en nu en dan. Maar niemand die het gemerkt heeft.

 

Momenteel geeft de schoolse kalender "radiomodule" aan. Gretig als een jonge hond trok ik vrijdagavond gepakt en gezakt met microfoon en vragenlijstje naar een plaatselijke comedy-avond in het Kempische Gestel. Bekendste namen op de affiche waren Nigel Williams en Dufraing & Dewit. In mijn hoofd had ik al een mooie reportage. Die moest er alleen nog uitkomen. Maar de goden waren aan mijn zijde. Er was een persoon aanwezig wiens ego bijna door het dak ging. Gelukkig hebben ze daar in de parochiezaal stevige plafonds, zo van de oude tijd, met dikke balken. Zij kon niet de nodige dosis respect opbrengen tijdens de act van Nigel Williams en zoals hij het zelf mooi verwoordde: "das zoals met een rode doek voor een stier staan zwaaien". De luidruchtige dame werd vakkundig de grond in geboord door Nigel, die met schitterende on-the-spot impro heel de zaal op zijn hand kreeg. Da meiske kon daar dus nie mee lachen. Haar blik spuwde vuur en Nigel gooide daar spreekwoordelijk nog wat water op. Toen vond de jongedame het wel genoeg geweest en ze stormde wild naar voren, dwars door het massaal aanwezige publiek. Er was een man of 200, de zaal zat echt vol. Op het podium ontfutselde ze na enig heen-en-weer getrek de microfoon van Nigel, en besloot om eens goed haar gedacht te zeggen, door de micro. Hilariteit alom toen de geluidsman de klank dichtdraaide en de mejuffer compleet voor paal stond. Nigel stond gezapig tegen de muur aangeleund terwijl de jongedame druk gesticulerend tevergeefs probeerde te redden wat er nog van haar eer restte. Complete afgang. Plaatsvervangende schaamte? Nee, gewoon heerlijk lachen (zie ook vorige post). Het is tenslotte haar eigen schuld. Ze betalen die mens om u te doen lachen. En ze vroeg erom.

 

Deze week probeer ik anderhalf uur opname te reduceren tot een interessante bondige reportage. Als ze af is probeer ik ze online te zetten en dan kan u zelf een stukje van de avond meebeleven. Danku Nigel en vooral danku meisje, jullie waren geweldig. En ik was erbij.

23:20 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hihi Dat was precies in dit weekend: vrouwen die zich zomaar ergens mee bemoeien... ; )

Gepost door: chellebel | 23-01-06

hilarisch En niet te vergeten: vrouwen waar je eens goed mee kan lachen :-).

Gepost door: babs | 23-01-06

De commentaren zijn gesloten.