30-01-06

 Pop Art

 

 

Vorige week was het precies vijftig jaar geleden dat Procter & Gamble zijn eerste werknemer in dienst nam in België. Met wat goede wil kan je stellen dat het bedrijf vijftig jaar bestaat. P&G is zowat de grootste voeding- en verzorgingsgigant ter wereld. Producten als Dreft, Dash, Tampax, Oil of Olaz en Pampers worden al tientallen jaren aangeprijsd door hun memorabele advertenties. Wie herinnert zich nog die ronde kartonnen dozen waspoeder met die kleurrijke foto's van huismoeders aan de strijk? Die heerlijke jaren '50 stijl, dat onschuldige, dat kneuterige, dat Vlaamse... Voor mij staan ze voor een andere tijd. Lang geleden. Toen ik nog jong was . Vanuit 2006 bekeken lijken de promoposters van toen uit een ander tijdperk te komen. En dat is ook wel zo. De tijden zijn veranderd, rolpatronen doorbroken, enzovoort. Maar daar ga ik het niet over hebben.
 
Over de affiches wel. Want die vind ik pure kunst. Een vorm van Pop Art zelfs. Maar dan met een zuiver commerciële achtergrond. Sinds de jaren negentig zijn die kitscherige ads echter verdwenen en dat is jammer. Misschien wordt het tijd dat er een nieuwe Jan Thys opstaat die ons weer ouderwets Dash aanprijst. Of word ik nu oud?
 

17:31 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-01-06

Internet vs. teletekst

 

Vanmiddag aan tafel.

 

- Jan: Zeg mam, weet gij vanaf hoe laat de bieb open is vandaag?

- Mam: Dat weet ik niet van buiten, kijk eens op Telenet of zo.

15:49 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-01-06

Over comedy en mensen die daar niet mee kunnen lachen

Om te bloggen moet je leven. Hoe meer je de wereld induikt, meemaakt, beleeft en doet, hoe interessanter het wordt voor mezelf (en ondertussen ook voor u, beste lezer). Want als ik geen knar te vertellen heb is het voor u ook niet de moeite om naar hier te komen. Lang verhaal kort, druk weekend gehad. Een bont gekleurde (het is tenslotte winter) mix van stand-up comedy, mensen die daar niet mee kunnen lachen, reportages maken, werken werken, een geweldig lokaal voetbalclubfeestje mét gouden-schoenverkiezing (proficiat Sven!), hipper dan hip feesten in de Muziekodroom (even cultuurschok), en afleveringen van The Office kijken. Ik heb geen tijd gehad om te slapen, heel even maar, soms, hier en daar en nu en dan. Maar niemand die het gemerkt heeft.

 

Momenteel geeft de schoolse kalender "radiomodule" aan. Gretig als een jonge hond trok ik vrijdagavond gepakt en gezakt met microfoon en vragenlijstje naar een plaatselijke comedy-avond in het Kempische Gestel. Bekendste namen op de affiche waren Nigel Williams en Dufraing & Dewit. In mijn hoofd had ik al een mooie reportage. Die moest er alleen nog uitkomen. Maar de goden waren aan mijn zijde. Er was een persoon aanwezig wiens ego bijna door het dak ging. Gelukkig hebben ze daar in de parochiezaal stevige plafonds, zo van de oude tijd, met dikke balken. Zij kon niet de nodige dosis respect opbrengen tijdens de act van Nigel Williams en zoals hij het zelf mooi verwoordde: "das zoals met een rode doek voor een stier staan zwaaien". De luidruchtige dame werd vakkundig de grond in geboord door Nigel, die met schitterende on-the-spot impro heel de zaal op zijn hand kreeg. Da meiske kon daar dus nie mee lachen. Haar blik spuwde vuur en Nigel gooide daar spreekwoordelijk nog wat water op. Toen vond de jongedame het wel genoeg geweest en ze stormde wild naar voren, dwars door het massaal aanwezige publiek. Er was een man of 200, de zaal zat echt vol. Op het podium ontfutselde ze na enig heen-en-weer getrek de microfoon van Nigel, en besloot om eens goed haar gedacht te zeggen, door de micro. Hilariteit alom toen de geluidsman de klank dichtdraaide en de mejuffer compleet voor paal stond. Nigel stond gezapig tegen de muur aangeleund terwijl de jongedame druk gesticulerend tevergeefs probeerde te redden wat er nog van haar eer restte. Complete afgang. Plaatsvervangende schaamte? Nee, gewoon heerlijk lachen (zie ook vorige post). Het is tenslotte haar eigen schuld. Ze betalen die mens om u te doen lachen. En ze vroeg erom.

 

Deze week probeer ik anderhalf uur opname te reduceren tot een interessante bondige reportage. Als ze af is probeer ik ze online te zetten en dan kan u zelf een stukje van de avond meebeleven. Danku Nigel en vooral danku meisje, jullie waren geweldig. En ik was erbij.

23:20 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

18-01-06

Ik wil je iets vertellen

 

Onlangs kwam ik tijdens het zappen uit bij een programma dat "Ik wil je iets vertellen" heet. Zo'n titel dat verzin je gewoon niet. Mensen die er in het dagelijkse leven niet in slagen om op een fatsoenlijke manier te communiceren kunnen dat voor de ogen van kijkend Vlaanderen ineens wel, mits de deskundige bijstand van Ingeborg natuurlijk. Want Ingeborg is de presentatrice van het programma, en zij geeft de mensen net dat duwtje in de rug of legt hen de juiste woorden in de mond. Hangt er van af hoe je het bekijkt.

 

We maakten kennis met Tiny, die haar man via deze weg (bij deze uitdrukking krijg ik al een slecht gevoel) ten huwelijk wou vragen. Tiny had een sjcheiding achter de rug en had in Steven een nieuw sjchatteke gevonden. De nietsvermoedende Steven (spreek uit: "Stieven") zat naast Staf Coppens in een bijzetkamertje en mocht daar gissen naar de reden van zijn aanwezigheid aldaar. Na het obligate over-en-weer geklets stuurde Staf Steven naar "het gordijn". Stel je iets voor als de schuifwand bij Blind Date. Eenmaal Steven daar had plaatsgenomen mocht Tiny het belangrijke nieuws aan haar toekomstige mededelen. Het gebroebel wat uit de vrouw kwam hing aan elkaar van de clichés en platte nietszeggende zinnen in de trant van "ik ben zeker dat je de ware bent voor mij", "bij jou voel ik me goed" en "laten we voor eeuwig samenblijven en dit officieel maken".

 

Op dat moment sprong Ingeborg als een getrainde huwelijksconsulent tussenbeide (hoe kan het ook anders na al die jaren ervaring die ze opdeed in Blind Date). Op die typische Ingeborg-toon zei ze: Tiny, jij wou Steven iets vragen, hè?” Die ene speciale vraag heet dat dan. Let vooral ook op de "hè", dat is een tic van haar. Tiny: "Steven, sjchatteke, wilt ge met mij trouwen?" Steven, bij wie het enthousiasme ver te zoeken was: "Tuurlijk." Op dat moment zat Tiny nog naast Ingeborg. Toen het positieve antwoord van Steven klonk mocht ze pas naar het gordijn gaan. Dan werd aan Steven de vraag gesteld of hij de persoon achter het gordijn wou ontmoeten. Mocht er een prijs bestaan voor meest overbodige vraag in een tv-programma, deze kan tellen. Gelukkig voor Tiny stemde Steven in. Terwijl het gordijn werd opgeheven weerklonk het stroperigste, meligste muziekje dat je van je leven zal horen. Tiny werd door Ingeborg verzocht om haar vraag nog eens te herhalen, ditkeer terwijl ze tegenover haar sjchatteke stond. Deze antwoordde opnieuw met een kurkdroog "tuurlijk". Ik wens hen veel geluk in de toekomst.

 

Dit soort programma’s kan ik met de beste wil van de wereld niet serieus nemen. Uitlach-tv, dat is het. Het gaat er gewoon over. Het zou niet eens grappig zijn om te parodiëren omdat het op zich al een parodie is. De plaatsvervangende schaamte die vroeger wel eens opdook is ondertussen verdwenen en heeft bij mij plaatsgemaakt voor ongestoord genieten. En lachen. Net zoals dat bij Blind Date het geval is.

 

Ik hield het niet voor mogelijk dat er anno 2006 nog zo’n programma’s op de buis konden. Tien jaar geleden had je “Het spijt me” op VT4. Ik dacht dat we voorgoed verlost waren van die draken, maar er blijkt een markt te zijn voor melige crap-tv. Ik gok op werklozen, ouderen en mensen die zelf zo slim zijn om er niet aan mee te doen en er het hilarische van inzien. Op de website staat te lezen: “Ingeborg helpt je open kaart spelen”. Ze weet waar ze haar kaarten kan steken.

01:37 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

10-01-06

Zus en zo

Mijn zus Karlien gaat voor 3 maanden op Erasmus in Helsinki. Zondagochtend om 6u is ze samen met ma en pa richting Zaventem vertrokken om het vliegtuig te nemen naar Finland. De dauw was fris, de lucht was koud en de zon scheen verblindend. Ideaal vliegweertje. Ze deelt er nu samen met een vriendin een kamer van een 30-tal m² in het centrum van de Finse hoofdstad.
Thuis is het nu een rare situatie, zo zonder zus. We zijn maar met zijn drieën meer in plaats van met 5. Die vijfde is dan Jeroen, de vriend van Karlien die hier normaal vaker is dan ikzelf :-). Het is hier veel stiller nu. Mijn pa is blij dat er nu weer elke dag vlees op tafel komt, omdat de 2 vegetariërs niet meer meeëten. De badkamer is altijd vrij. En binnen een week zullen er nog wel veel meer dingen zijn die anders zijn dan eerst.
Karlien, maak er een supertijd van en amuseer u geweldig ginder; denk niet te veel aan thuis en doe zoveel mogelijk fijne dingen. Ik zal hier ondertussen hetzelfde doen ;-)!
De schrijfkriebels runnen trouwens through the family, Karlien houdt nu een dagboek bij op http://karlieninfinland.skynetblogs.be . Zo kan je haar buitenlandse avonturen meteen meevolgen!

00:16 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-01-06

Paspoepkes

Tijd voor een stand van zaken. Het is kerstvakantie! Haha, spijtig voor al degenen die nu examens hebben of moeten werken (dat zijn er blijkbaar ontzettend veel) maar ik heb lekker vrij! En nee, ik besef dat niet nu pas, aan het einde van de tweede week. 
 
Blijkbaar is een van de voorbije dagen de koopjesperiode begonnen. Ik bevond mij gisteren in Leuven en het oestrogeengehalte lag daar ongemeen hoog. Het aantal bezoekers per winkel lag ook hoger dan gemiddeld. Dan kan een mens al eens zijn conclusies trekken. Heb ik trouwens al gezegd dat de mannenafdeling van de H&M in Leuven volledig weg is?? Ik vind dat een gemene vorm van discriminatie. Een man heeft in een klerenwinkel keuze tussen pakweg 20 T-shirt-modellekes, terwijl een vrouw er zeker 100 heeft. Dat vind ik dus buitengewoon fout. Ik heb ook graag veel keuze :-). En dan beslissen ze om de mannenafdeling maar helemaal te elimineren, mooi is dat. Niet dat ik nu zo'n fashion victim ben, maar het is plezanter om niet heel de tijd mensen tegen te komen die bijna dezelfde garderobe als u tentoonspreiden.
 
De paspoppen van tegenwoordig zijn ook niet mis overigens, knapper zelfs dan de gemiddelde Oezbeekse schone. Mooi geschminkt, gepruikt en gekleed. Soms zie je mannen gewoon staren naar die dingen, en niet geheel onterecht. Er zijn er bij die niet zouden misstaan in de P, mocht er een paspoppen-special bestaan. Maar ze zijn niet allemaal in orde. Soms staan er paspoppen naakt in de etalage. En dan vraag ik me af: waarom doen ze die nu geen kleren aan? Hoe willen ze nu kleren verkopen? Of trekken ze zo meer volk in hun winkel? Of is het wachten op de nieuwe wintercollectie van volgend jaar? Of hadden ze die dag geen zin om iets fatsoenlijks aan te trekken? Of denken ze dat niemand daar op let? Mij is het alvast opgevallen deze week.
 
Nog meer gekke dingen deze week: toen ik in Diest aan de bushalte wou overstappen las ik op het uurrooster dat ik maar liefst 50 minuten moest wachten op de bus naar Tessenderlo. Een bescheiden binnensmondse vloek kwam toch even naar boven en net op dat moment zei die vreemde onbekende kerel naast mij, op uitnodigende doch serene toon: "Koffieke drinken?" Goed, dat was ik toch van plan, weliswaar in het gezelschap van mijn discman of met het exemplaar van P-magazine met Virginie Claes erin. Wij dus de Meridiaan binnen en ons aan de toog gezet. Na enkele minuten bleek al dat het geen gewone kerel was. Hij stonk ten eerste danig naar hondenstront en zijn kledingkeuze bleek (na het ontdoen van zijn jas) ronduit fout. Ondanks deze minder aangename vaststellingen bleek dat hij toch een "player" is, hij beweerde van Leuven te komen omdat hij daar enkele "vriendinnekes" had zitten. Nu was hij onderweg naar Geel alwaar hij zijn volgende prooi zou gaan verslinden. Ik ben ondertussen even naar het toilet gegaan om te checken, maar neen, er hing echt geen hondenstront aan mijn schoenen. Vriendelijken tiep, daar niet van. Maar dat er meerdere (!) vrouwen zijn die deze lelijkerd appreciëren gaat lichtjes mijn petje te boven.

19:27 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-01-06

Nieuwjaar

Het was een plezant feestje. En bij u? Mocht u het zich afvragen: Ja, dat zijn hoge hakken :-)


16:16 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |