01-03-06

een wrang gevoel

Ondertussen ligt Ariel Sharon al bijna 8 weken in coma. Afgelopen zondag werd de man 78, een verjaardag in mineur dus. Moet je een verjaardag vieren als daar eigenlijk weinig reden toe is? Moet je carnaval vieren als je stad herschapen is tot waterworld? Moet je een banaan opeten als hij op veel plekken al bruine plekken vertoont? Allemaal moeilijke vragen waar ik niet meteen een antwoord op weet.

Man Bijt Hond ging maandag op bezoek bij Mario, een man van 28 die al vier jaar in coma ligt. Mario lag in een groot bed in de woonkamer, geflankeerd door zijn ouders: twee mensen op leeftijd die hun zoon doodsgraag zien. Ze maakten het hun zoon zo goed en zo kwaad mogelijk naar zijn zin. Zo hadden ze voor zijn verjaardag zijn favoriete aftershave gekocht, het enige waar hun zoon echt nog wat aan heeft. Mario was verworden tot een meubel, een plant, een huisdier waar je tegen praat. Een foto die niks terugzegt. Hij lag daar in zijn bed, al dan niet bewust van wat er rond hem gebeurde. Een uitzichtloze situatie waarin elke dag hetzelfde lijkt. Maar zijn ouders behandelden hem alsof hij diezelfde Mario van vroeger was gebleven. En dus vierden ze zijn verjaardag. En dus had zijn moeder voor die speciale gebeurtenis zijn lievelingscake gebakken. En dus kreeg Mario een cadeau: aftershave van Azzaro. Het doosje had ze zelfs helemaal ingepakt, met een mooie strik er rond. Een doosje met een strik die ze er zelf weer mocht afhalen, net als het inpakpapier.

De reportage liet me achter met een wrang gevoel. Keep on smiling. Maar moet je wel lachen als je geen reden hebt tot lachen?

01:58 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

... Die reportage op Man Bijt Hond was zo mooi... Tranen, en niets meer daarna.

Gepost door: Michel | 04-03-06

... Sommige dingen in het leven zijn zo triest, dat als je niet zou lachen, je zeker zou moeten huilen.

Gepost door: chrissie | 09-03-06

De commentaren zijn gesloten.