22-03-06

Helsinki!

Voor degenen die het nog niet wisten: ik ben in Finland! Dat is ook de reden waarom het hier zo kalm was de voorbije week. Te druk om dingen te posten want zoveel te zien en doen op een korte tijd. Samen met mijn goede vriend Pieter ben ik op bezoek bij mijn zus Karlien in Helsinki. De hoofdstad van Finland ligt helemaal onderaan, aan de Baltische Zee. Als je het water oversteekt met de boot kom je in Zweden of in Estland, dat hangt ervan welke richting je uitgaat.

Als je aan het wandelen bent kom je altijd uit aan het water. Nu ja, ijs eigenlijk, want de zee is hier helemaal bevroren. Je kan er gewoon op wandelen of ijsvissen. Er zijn hier boten die dienen als ijsbrekers die ervoor zorgen dat de schepen toch nog kunnen varen. Gisteren heb ik de boot genomen richting Estland, zo'n 3 uur varen. Een heel interessante ervaring, want hoe vaak krijg je de kans om in een Balkanland te vertoeven? Talinn is enerzijds een prachtig, goedbewaard middeleeuws stadje dat de laatste jaren constant wordt gerenoveerd. Anderzijds heb je het échte centrum van Talinn, dat eerder een grauwgrijze indruk geeft. De oude mensen zijn er blijven hangen in de tijd van de Sovjetrepubliek terwijl de jongeren er veel hipper bijlopen. Je merkt dat de mensen het hier minder goed hebben dan in het rijke Finland. De boot naar Estland zit vol met mensen, oudere mensen die goedkoop drank inslaan voor thuis. Het is triest om te zien dat mensen de godganse dag op de boot blijven zitten om te drinken. Ze stappen op met lege tassen en 's avonds verlaten ze de boot met hun tassen vol sterke drank en bier. Ondertussen hebben ze zich al tegoed gedaan aan de likeuren, sommigen moeten ze van de boot afdragen omdat ze niet meer kunnen rechtstaan.

Finland is ook langlaufen in prachtig besneeuwde bossen, schaatsen op een gigantisch plein temidden van appartementsblokken, Finse vrienden (terug)zien, duur bier drinken (Karhu), van een berg afglijden met een slee, lekker eten, genieten van het frisse weer, de zon die schijnt terwijl er glinsterende sneeuw van de daken valt, rochelende mensen op straat,...

Het is tijd om weer eens wat aan sightseeing te doen. Ik ga naar de haven om de boot te nemen richting Suomenlinna, een fort van 250 jaar oud dat voor de Finse kust ligt. Tot later en koude groetjes uit het Hoge Noorden.

Foto's van de trip vind je hier.

15:25 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

09-03-06

schrijfsels

Wat vloeit er allemaal uit je toetsenbord als je niet meteen weet wat te schrijven. Als je te moe bent om je verstand op gang te brengen, als je niet goed weet of je nu zou moeten slapen of een energiedrankje consumeren. Want het is 5 uur in de namiddag en dat is niet meteen een uur om wat te gaan rusten.

De zoektocht naar een kot in Antwerpen verloopt best goed, er zijn een paar koten die in aanmerking komen, allemaal op slechts een paar 100 meter van mijn stageplaats. En bovendien praktisch gelegen dichtbij het Centraal Station. "Waar was dat ook alweer dat je stage ging doen?", hoor ik jullie denken. Wel, bij P-magazine dus. Tekstjes schrijven, creatieve invalshoeken bedenken, interviews opstellen en afnemen, (hopelijk) interessante artikels maken. Nu krijg ik vaak een nogal lacherige reactie als ik mensen vertel dat ik bij de "P" stage ga doen. Ik begrijp best waarom hoor, de meeste mensen kopen het blad niet in de eerste plaats voor de artikels. Het is voor de lekkere vrouwen op de cover dat ze het boekje kopen. En daar heb ik eigenlijk geen problemen mee. Ik vind het leuk om weten dat er binnenkort 50.000 mensen zullen zijn die wel eens iets van mij zullen lezen. En als er dan 1000 bij zijn die vinden dat ze net een goede, leuke interessante tekst hebben gelezen ben ik al lang tevreden. Het is niet waarvoor je schrijft, het is hoe je schrijft.

Gelukkig schrijf ik tegenwoordig wel weer wat leuke oneliners op. Ik had me een jaar geleden voorgenomen om alle goede ideeën, leuke uitspraken, oneliners en dergelijke die ik bedacht of hoorde op te schrijven. Ik heb toen zelfs speciaal zo'n minischriftje gekocht om mijn voornemen daadkracht bij te zetten. Maar dat ligt nu al zo'n 11 maanden ergens onaangeroerd. Ik weet zelfs niet meteen waar. Het is ook niet makkelijk om jezelf tot dingen te verplichten, dat ondervind ik toch dagelijks. Nu ik er zo bij stil sta: ik moet de (opgehokte) kippen dus gaan voederen, voor het donker is. Typisch zo'n klusje waar ik nooit zin in heb. Maar in ruil voor die 4 eieren van gisteren zal ik ze eens verrassen met een bezoekje; misschien geef ik ze wel wat graantjes, water en restafval.

17:28 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-03-06

een wrang gevoel

Ondertussen ligt Ariel Sharon al bijna 8 weken in coma. Afgelopen zondag werd de man 78, een verjaardag in mineur dus. Moet je een verjaardag vieren als daar eigenlijk weinig reden toe is? Moet je carnaval vieren als je stad herschapen is tot waterworld? Moet je een banaan opeten als hij op veel plekken al bruine plekken vertoont? Allemaal moeilijke vragen waar ik niet meteen een antwoord op weet.

Man Bijt Hond ging maandag op bezoek bij Mario, een man van 28 die al vier jaar in coma ligt. Mario lag in een groot bed in de woonkamer, geflankeerd door zijn ouders: twee mensen op leeftijd die hun zoon doodsgraag zien. Ze maakten het hun zoon zo goed en zo kwaad mogelijk naar zijn zin. Zo hadden ze voor zijn verjaardag zijn favoriete aftershave gekocht, het enige waar hun zoon echt nog wat aan heeft. Mario was verworden tot een meubel, een plant, een huisdier waar je tegen praat. Een foto die niks terugzegt. Hij lag daar in zijn bed, al dan niet bewust van wat er rond hem gebeurde. Een uitzichtloze situatie waarin elke dag hetzelfde lijkt. Maar zijn ouders behandelden hem alsof hij diezelfde Mario van vroeger was gebleven. En dus vierden ze zijn verjaardag. En dus had zijn moeder voor die speciale gebeurtenis zijn lievelingscake gebakken. En dus kreeg Mario een cadeau: aftershave van Azzaro. Het doosje had ze zelfs helemaal ingepakt, met een mooie strik er rond. Een doosje met een strik die ze er zelf weer mocht afhalen, net als het inpakpapier.

De reportage liet me achter met een wrang gevoel. Keep on smiling. Maar moet je wel lachen als je geen reden hebt tot lachen?

01:58 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |