22-05-06

rainy sunday evening

Ik geraakte vanavond niet verder dan een lift richting kerk in Tessenderlo voor mijn zondagavondse verplaatsing richting Antwerpen. Afhankelijk van het openbaar vervoer zou ik er al snel twee uur over doen om uiteindelijk op mijn kamer te arriveren. Het regende pijpenstelen, een felle bliksemschicht deed de donkere laatavond af en toe in een helwit licht baden. Aangekomen op het perron nestelde ik me op een hard roodijzeren bankje met mijn discman op mijn kop. Het geluid van twee voorbijrazende goederentreinen overstemde de muziek met een donderend geraas, dat eerder klonk als een beangstigend schriel gefluit.

Plots voelde ik me heel klein. De natuur wou even duidelijk maken dat er met haar niet te spotten valt. 

Dat bleek wat later ook het geval: in Antwerpen was de bliksem ingeslagen en het spoorverkeer tussen Berchem en het Centraal Station lag helemaal plat. Na al een keer overgestapt te zijn op een andere trein verzocht een stem met irritant West-Vlaams accent om de trein te verlaten en de wachtende bus aan de voorkant van het station te nemen. “Helieve ons hiervoor te verontscheldehen”, sloot ze af. Balen. Samen met een hoop andere morrende reizigers zetten we het op een drafje richting bushalte. Geen bus te zien natuurlijk, we waren overduidelijk met een kluitje in het riet gestuurd en er zat niets anders op dan de volgende tram te nemen. Ondertussen was het al half twaalf en iedereen zat duidelijk liever thuis voor de tv met een warme kop koffie, gezellig tegen vrouw of vent genesteld met een dekentje over. Dat zat er vooralsnog niet in.

Een meisje van vooraan de twintig trok mijn aandacht: normale lengte, guitig snoetje en lang, roestbruin krullend haar. Ze dwaalde wat rond met haar tas, net zomin wetend wanneer er een tram of bus zou stoppen. Ik had haar in de gaten, zij mij niet. Vanuit een ooghoek bestudeerde ik haar wat beter. Tram 11 kwam aangereden en ik repte me samen met zo’n vijftig anderen de tram op. Ik hield me recht tussen wat vooral Aziaten en Afrikanen waren. Voor me stond een dikke neger, met achter zijn arm een bos krullend haar. Ik bewoog me onopvallend wat naar links zodat ik haar van wat dichter kon bekijken maar de zwarte man weigerde zijn arm te verschuiven. Ofwel zag ik haar mooi gevormde lippen, ofwel een stukje van haar wenkbrauw en haar mooie bruine ogen. Plots ontmoette haar blik de mijne en ik draaide snel mijn hoofd weg. Twee seconden later gebeurde hetzelfde. “Shit”, dacht ik. Wat zou ze zeggen als ik haar naast haar zou gaan staan, iets doms vragen, eender wat, maakt niet uit. Zolang het maar iéts is. Maar ik durfde niet. Wat zeg je op een zondagavond? “Heb je zin om wat te gaan drinken?” Natuurlijk niet, ze wil net zo graag als jij zo snel mogelijk naar huis. “Mag ik misschien je nummer zodat we later een keer wat kunnen gaan doen, misschien?” Natuurlijk niet. Veel te opdringerig! “Mag ik hier gaan zitten?” Ook niet, er was geen plaats om te zitten.

Het is altijd wat raar als wildvreemde mensen je aanspreken. Als het om gewone dingen gaat als wegbeschrijvingen, gemeenschappelijke bevindingen of het uitspreken van bewondering terwijl je je vergaapt aan een of ander kunstwerk is dat allemaal niks. Maar als je iemand wil leren kennen is dat anders. De kans bestaat dat ze je een volstrekte idioot gaat vinden. Misschien vindt ze me ook wel leuk? Ik betrapte haar een paar keer terwijl ze naar mij aan het kijken was. Geen twijfel aan. Maar waarom zou ik het wagen? Morgen kom ik opnieuw iemand tegen die de moeite waard lijkt. En dan durf ik opnieuw niet. Mijn tram is bijna aan mijn stop. Ik begeef me richting deur en plaats mijn zak naast de uitgang. Ik wacht even en werp nog een blik richting haar ogen. Ze kijkt ongeïnteresseerd uit het raam. Niet dus. Ik stap uit en slenter door de driezel richting mijn kot. Klaar voor een nieuwe week, een nieuw begin, een nieuwe… euh… You tell me.

 

01:28 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

mooi stukje al een paar keer gelezen en het blijft goed.

Gepost door: Greet | 24-05-06

... klaar voor een nieuwe blog?
klaar voor een nieuw openbaar vervoersmiddel?
klaar voor een nieuwe ontmoeting?
klaar voor een nieuwe onderfons?
klaar voor een nieuw leven?
klaar voor een nieuwe kans?


Gepost door: b | 25-05-06

herkenbaar zo herkenbaar, vriend
en vooral dat laatste is dan jammerlijk; ze kijken op't einde ongeïnteresseerd
maar laat dat je ego strelen, want dan was het inderdaad beter om niets te zeggen :)

Gepost door: dM3 | 26-05-06

the lost art of? flirten wordt dat genoemd, flirten
en dat dient inderdaad om je ego te strelen
en de bedoeling daarvan is dat je dat leuk vindt, leuk, niet life-changing, breathtaking, overwhelming, maar gewoon leuk
en morgen kom je opnieuw iemand tegen die...

Gepost door: c | 26-05-06

ontmoetingen je bepaalt zelf een stuk of je wil praten of niet.
Misschien interpreteer jij haar als ongeintereseerd, maar was ze gewoon verlegen.
Maar zelf zou ik ook mijn stoute schoenen niet aantrekken...

Gepost door: tilde | 27-05-06

sounds familiar We moeten vrouwen eens duidelijk maken dat ze een superduidelijk signaal zenden in geval van interesse. Het zou onzekere mannen een pak vooruithelpen.

Gepost door: PJ | 02-06-06

superduidelijk signaal? Het feit dat het meisje al terugkeek is toch duidelijk genoeg?
Meisjes houden zich niet bezig met de staren naar mannen waar ze geen interesse voor hebben. Nou ja ik toch niet :-D
De volgende keer gewoon gaan!
X

Gepost door: Ivy | 04-06-06

Uitdaging... Mijn uitdaging voor Borriquito blijkt hier gelukt te zijn!!!
Wens je nog een fijne avond!
xxx

Gepost door: Veronique | 26-06-06

De commentaren zijn gesloten.