22-05-06

rainy sunday evening

Ik geraakte vanavond niet verder dan een lift richting kerk in Tessenderlo voor mijn zondagavondse verplaatsing richting Antwerpen. Afhankelijk van het openbaar vervoer zou ik er al snel twee uur over doen om uiteindelijk op mijn kamer te arriveren. Het regende pijpenstelen, een felle bliksemschicht deed de donkere laatavond af en toe in een helwit licht baden. Aangekomen op het perron nestelde ik me op een hard roodijzeren bankje met mijn discman op mijn kop. Het geluid van twee voorbijrazende goederentreinen overstemde de muziek met een donderend geraas, dat eerder klonk als een beangstigend schriel gefluit.

Plots voelde ik me heel klein. De natuur wou even duidelijk maken dat er met haar niet te spotten valt. 

Dat bleek wat later ook het geval: in Antwerpen was de bliksem ingeslagen en het spoorverkeer tussen Berchem en het Centraal Station lag helemaal plat. Na al een keer overgestapt te zijn op een andere trein verzocht een stem met irritant West-Vlaams accent om de trein te verlaten en de wachtende bus aan de voorkant van het station te nemen. “Helieve ons hiervoor te verontscheldehen”, sloot ze af. Balen. Samen met een hoop andere morrende reizigers zetten we het op een drafje richting bushalte. Geen bus te zien natuurlijk, we waren overduidelijk met een kluitje in het riet gestuurd en er zat niets anders op dan de volgende tram te nemen. Ondertussen was het al half twaalf en iedereen zat duidelijk liever thuis voor de tv met een warme kop koffie, gezellig tegen vrouw of vent genesteld met een dekentje over. Dat zat er vooralsnog niet in.

Een meisje van vooraan de twintig trok mijn aandacht: normale lengte, guitig snoetje en lang, roestbruin krullend haar. Ze dwaalde wat rond met haar tas, net zomin wetend wanneer er een tram of bus zou stoppen. Ik had haar in de gaten, zij mij niet. Vanuit een ooghoek bestudeerde ik haar wat beter. Tram 11 kwam aangereden en ik repte me samen met zo’n vijftig anderen de tram op. Ik hield me recht tussen wat vooral Aziaten en Afrikanen waren. Voor me stond een dikke neger, met achter zijn arm een bos krullend haar. Ik bewoog me onopvallend wat naar links zodat ik haar van wat dichter kon bekijken maar de zwarte man weigerde zijn arm te verschuiven. Ofwel zag ik haar mooi gevormde lippen, ofwel een stukje van haar wenkbrauw en haar mooie bruine ogen. Plots ontmoette haar blik de mijne en ik draaide snel mijn hoofd weg. Twee seconden later gebeurde hetzelfde. “Shit”, dacht ik. Wat zou ze zeggen als ik haar naast haar zou gaan staan, iets doms vragen, eender wat, maakt niet uit. Zolang het maar iéts is. Maar ik durfde niet. Wat zeg je op een zondagavond? “Heb je zin om wat te gaan drinken?” Natuurlijk niet, ze wil net zo graag als jij zo snel mogelijk naar huis. “Mag ik misschien je nummer zodat we later een keer wat kunnen gaan doen, misschien?” Natuurlijk niet. Veel te opdringerig! “Mag ik hier gaan zitten?” Ook niet, er was geen plaats om te zitten.

Het is altijd wat raar als wildvreemde mensen je aanspreken. Als het om gewone dingen gaat als wegbeschrijvingen, gemeenschappelijke bevindingen of het uitspreken van bewondering terwijl je je vergaapt aan een of ander kunstwerk is dat allemaal niks. Maar als je iemand wil leren kennen is dat anders. De kans bestaat dat ze je een volstrekte idioot gaat vinden. Misschien vindt ze me ook wel leuk? Ik betrapte haar een paar keer terwijl ze naar mij aan het kijken was. Geen twijfel aan. Maar waarom zou ik het wagen? Morgen kom ik opnieuw iemand tegen die de moeite waard lijkt. En dan durf ik opnieuw niet. Mijn tram is bijna aan mijn stop. Ik begeef me richting deur en plaats mijn zak naast de uitgang. Ik wacht even en werp nog een blik richting haar ogen. Ze kijkt ongeïnteresseerd uit het raam. Niet dus. Ik stap uit en slenter door de driezel richting mijn kot. Klaar voor een nieuwe week, een nieuw begin, een nieuwe… euh… You tell me.

 

01:28 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

16-05-06

Laat ik het zo maar houden ook

nu...

- Luister ik naar de plaat "fur" van "Archie Bronson Outfit"

- Eigenlijk zou ik de nieuwe van The Black Heart Procession moeten opzetten. Mensen verwachten een bespreking

- Ik vind het leuk dat ik dingen mag doen als cd's bespreken; ik vind het niet leuk dat ik "gedwongen" naar bepaalde dingen moet luisteren

- Dat is met alles zo: het blijft leuk zolang het niet moet

- Zo is het bijvoorbeeld leuker om je kamer spontaan op orde te brengen in plaats van dat je ma het honderd keer moet vragen; dat heeft een averechts effect

- Toegegeven: ik ruim mijn kamer spontaan een keer per half jaar op

- Ik ben dan ook nooit thuis; als ik thuis ben houd ik me liever met andere dingen bezig

- Als ik thuiskom ben ik graag ook meteen weer weg

- Niet dat ik het thuis niet leuk vind, maar er zijn zoveel dingen te zien en te doen die je thuis niet kan doen

- Ik vind het raar dat ik als vierentwintigjarige een ma heb die zegt dat ik mijn kamer moet opruimen; ze heeft natuurlijk wel een punt

- Binnen 4 weken ben ik officieel werkloos/werkzoekend; deze keer écht. Ik vraag me af waar ik binnen een jaar sta/woon/leef?

- Life is like a box of chocolates: you never know what you're gonna get

- Ik vind dat niet erg, ik vind het zelfs goed; ik zou het haten als mijn leven voor de komende 10 jaar al vast lag. Ik hoef geen auto en geen huis en geen tuin en een vrouw.

- Als het zover is zal mijn biologische klok me dat wel vertellen

- Dat heet dan gelukkig zijn; ik ben gelukkig op mijn eigen manier; alles is goed zoals het is

- Laat ik het zo maar houden ook

00:14 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-05-06

krak krak

Toch even een korte tip meegeven aan de mensen van Kentucky Fried Chicken of welk restaurant het ook is op de Keizerlei in Antwerpen:

Gratis kippenvleugeltjes met een krokant korstje uitdelen is heel sympathiek. Maar kunnen jullie er wel even bij zeggen dat het niet gewoon chicken nuggets zijn? Neen, gewoon een kippenbout die in het frituurvet is gesmeten. Mijn eerste hap zei krak krak en ik heb zeker 10 botstukjes uit mijn mond mogen vissen. Smakelijk!

 

A bientôt,

 

uw aller Jan

00:22 Gepost door Jan | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |