16-08-06

Emoblogging

Persoonlijk schrijven. Persoonlijker schrijven. Het is raar om je emoties zomaar, zonder schroom op het internet te zwieren. Volgens mij is dat daar niet voor gemaakt. Allebei niet. Er zijn betere manieren om je gevoelens te delen met andere mensen. Persoonlijkere manieren. Ikzelf heb nauwelijks de behoefte om hier aan iedereen zijn neus te hangen op hoeveel graden mijn gelukkigheidsmeter staat. Nochtans ken ik heel wat mensen die dat wel doen: euforie, gelukkigheid, depressie, verliefdheid; iedereen loopt er precies graag mee te koop. En daar moet je lef voor hebben. Ik denk niet dat ik het lef heb om dat te doen. Maar ik denk ook dat jullie, lezers, weinig of geen zaken hebben met mijn emotionele toestand (die overigens perfect in orde is, dankuwel). En waarschijnlijk hebben jullie ook niet de behoefte om mijn zielsroerselen zo zwart op wit voorgeschoteld te krijgen. Ik zou het nooit omschreven krijgen zoals ik het voel, dat talent heb ik niet. Ik vind het natuurlijker om in het dagelijkse leven die dingen te ontdekken en te laten ontdekken. In plaats van achter een stom peeceetje. Mmh, dat klinkt moeilijk. Ik vind het makkelijker om over mijn alledaagse doen en laten te schrijven dan over wat er zich binnenin afspeelt. Maar daar kraait waarschijnlijk geen hond naar. Bende sensatiezoekers! Ik weet ook dat gevoelens, emoties en achterklap hetgene is wat een blog boeiend kan maken. Kijk maar naar Dag Allemaal of -nog erger- TV-Familie. Maar we lezen het allemaal wel. Geef maar toe. Ik neem bij de kinesist ook liever een Story vast dan een Plus Magazine of een Woef. Omdat we graag weten hoe het met Sabine De Vos en haar kanker gaat, of hoe dikwijls Koen Wauters het aanlegt met de vrouw van zijn broer. Toegepast op het blogwereldje: noem het maar emoblogging of zoiets. Wel, ik doe daar niet aan mee. Maar ik wil wel een toegeving doen en jullie af en toe een schuchtere blik gunnen op mijn ziel. De mens achter de krullen ;-).

Om deze uitspraak kracht bij te zetten zet ik hier een fragmentje uit een liedjestekst van Urbanus die bij mij, hoe luchtig hij ook is, toch blijven hangen is. Het is niet representatief voor mijn gelukkigheidssmeter of zo, maar hier komt het, gewoon omdat het zo mooi is:

Alstublieft, hang m’n lippen aan de lippen van m’n lief
Alstublieft, leg m’n handen op de boezem van m’n lief

Alstublieft, leg m’n hoofd op de schouder van m’n lief
Alstublieft, leg m’n hart aan de voeten van m’n lief

En ik was ook heel blij toen ik "Naive" van The Kooks foutloos kon spelen op mijn gitaar. Heel erg blij. Iedereen content?

 

02:18 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

AhA! Er zijn verschillende nummers van Urbanus die enorm grappig en goed zijn, maar tegelijk met een boodschap blijven hangen. Wat het emobloggen betreft moet ik zelf schuldig bekennen en toegeven dat het opmerkelijk goed werkt voor de teller.

Gepost door: PJ | 21-08-06

Kooks Kan je ook meezingen? ;-)

Gepost door: babs | 23-08-06

Kooks Tuurlijk, ik zing met alles mee. Je weet toch dat mijn zangtalent mijn gitaartalent ruimschoots overstijgt ;-) ?

Gepost door: Jan | 23-08-06

De commentaren zijn gesloten.