28-09-06

Looi - Londen - Looi - Loklahoma

mmj billboard

Vrienden! De voorbije dagen zat ik in Londen om daar één van de beste optredens uit mijn relatief jonge bestaan mee te maken. My Morning Jacket speelde ten dans in de Astoria, een legendarische club waar zo'n 1500 mensen in kunnen. De 4 dagen dat ik daar was waren rijkelijk gevuld met citytripping, sightseeing en dat soort gedoe. Ik heb even geen tijd voor een uitgebreid verslag, want binnen enkele uren vertrek ik naar de luchthaven van Zaventem, richting Dallas. Voorlopig kan je de foto's van Londen hier bekijken, zo heb je toch een ideetje van hoe het ginder was. Onthoud gewoon dat My Morning Jacket 2 uur en een klets lang ronduit onvergetelijk en verbluffend was. Of had ik dat al gezegd?
Vanaf 28 september zullen op deze blog dus 6 weken lang mijn wedervaren verschijnen vanuit Oklahoma. Hoera!

08-09-06

De avonturen van Jakke en Jakke

 

3 woorden: "Jakke" en "in form"

Daarstraks in Hasselt:

-Ik: "Amai, veel negers in Hasselt vandaag. Vanwaar zouden die allemaal komen?"

-Jakke: "Van een ander land eh Jakke."

In Looi, later:

-Ik: "Waarom rijdt gij altijd tegen de richting hier? Ik rijd nooit met mijn fiets tegen het verkeer in."

-Jakke: "Omdat ik tegen het verkeer ben."

20:49 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

05-09-06

Moulin Rouge Festival

Even reclame maken: als je Jan Bians en Pierre Astaire nog nooit aan het werk hebt gezien dan is dat onvergeeflijk. Gelukkig krijg je zaterdag de kans om die onfortuinlijke misser goed te maken. Wij staan op het Moulin Rouge Festival tussen klinkende namen als The Kids, Mint, Janez Detd., Campus,... Van 10 tot 11 begeef je je best naar het zogeheten BSL Lab voor een uur spetterend plezier. Want als wij ons amuseren zal jij dat ongetwijfeld ook doen.

03-09-06

Perfect World

Gisterennacht heel de nacht gewerkt in Cafe Filet, om half acht was ik thuis. Ik heb vooral plaatjes gedraaid eigenlijk; betaald worden om plaatjes op te zetten, ik voel me er eigenlijk nog steeds niet goed bij. Dat komt omdat werk not supposed to be fun is, denk ik. Als er zo'n bende scheefdronken feestvarkens binnengestrompeld komt zet ik met plezier In Da fuckin' Club van 50 Cent op, of zelfs een Pussycat Dolls. Whatever floats your boat he :-). Maar ik kan het toch niet laten om af en toe een plaatje op te zetten met de bedoeling de aanwezige bezoekers wat goede smaak bij te brengen, zonder daarmee belerend over te komen of zo. Zo zette ik een plaatje van The Veils op. De band van Finn Andrews, een Nieuw-Zeelandse jongeling van amper 22 jaar met al twee geweldige platen achter zijn naam. Hoor ik ineens iemand roepen: "Heee, van wie is dat?". Ik draai me om, klaar om mijn keuze toe te lichten. Om haar te vertellen dat dit een nummertje is van hun tweede album Nux Vomica, dat hun eerste plaat, The Runaway Found, ook absoluut de moeite is, dat ze op Pukkelpop én in de AB verbluffend waren, enzovoort... Haar vraag bleek echter niet op het nummer te slaan, maar op een trui die was blijven liggen op een kruk. Ik had het moeten weten. Ach, een perfecte wereld bestaat niet.