23-10-06

Maak jullie geen zorgen - doe ik ook niet.

Zondagavond, half negen. Ik ben een paar uurtjes terug van Lake Eufaula. Hier is een overzicht van mijn voorbije dagen in de US. Na de geweldige tijd in Lawrence keerde ik terug naar huis, want Sam had enkele lastige testen op het programma staan. Mijn schema op een doordeweekse dag ziet er als volgt uit. Ik sta op, neem een lekkere douche en drink of eet wat. Voetloops wandel ik richting “centrum” en ik zie wel waar ik uitkom. De fiets die hier staat is ondertussen hersteld, dus die kan ik vanaf morgen inwijden. Zo kwam ik langs een keet genaamd El Chico, wat een soort Mexicaans restaurant bleek te zijn, niet echt verrassend overigens. Ik wilde gezellig een koffietje drinken op het terras met de “Oklahoman Newspaper” erbij, maar dat was buiten een tegenstribbelend gazettenmachien gerekend. De jongedame die bij El Chico werkte leek er ook niet aan uit te kunnen en betaalde me met plezier mijn 2 quarters terug. Ik weet nie hoe dat werkt, hoezo, Belgie, blabla, je weet wel hoe dat gaat. Uiteindelijk heb ik een uurtje op het terras gezeten met Pam (de jongedame), gebabbeld over koetjes en kalfjes, een grote kom tortillachips, 2 potten salsadip, ice water en een verse koffie, en dat zonder te betalen. Southern hospitality, weet je wel. En zo zijn er wel meer plaatsen waar ik een bekende kop heb ondertussen, ik doe eigenlijk wat een oude vent doet die op pensioen is. Genieten van het mooie weer, beetje rondwandelen, praatje slaan. Het weer is hier nog altijd mooi, dus ik heb echt een vakantiegevoel. Ik doe waar ik zin in heb. Uiteraard ben ik woensdag en donderdag de bars ingedoken, opnieuw met mijn makker LJ en zijn maten. Joe en John leren kennen, zijn 2 huisgenoten. Het is hier echt het Zuiden: elke avond is er wel een bar hier op “the strip” waar een “red dirt-groepje” wat countryklassiekers op de goedkeurende aanwezigen loslaat. Countryvibes, jazeker. Ik ben ook een keer overdag gaan poolen met LJ (alle bars hebben een pooltafel of 10). Er stond een jukebox -niet alledaags in Belgie maar dagelijkse kost hier- die bijna helemaal gevuld was met country, country en inderdaad: country. LJ is nogal een red dirt-fanaat (de naam van het genre, hier in Oklahoma) en trakteerde me op een persoonlijke selectie. Onder het genot van enkele “pitchers” (grote kan met ongeveer een liter bier) en wat mannelijke gezever hadden we een enorm vermakelijke namiddag. Het is echt echt niet evident om zolang met 5 vrouwen samen te wonen. Zeker niet als ze allemaal verslaafd zijn aan Grey’s Anatomy, een soort E.R. die geloof ik binnenkort ook in Belgie zal uitgezonden worden. Ik word er zot van. Op dit moment –as I speak- zijn ze er weer eentje aan het houden. Ze kijken met gemak 5 uur aan een stuk (ze hebben seizoen 1 en 2 op DVD – 56 afleveringen, helaas) en soms blijven er enkele van hen tot 6u ’s morgens kijken. Voor de rest geen slecht woord, maar dat gegeven moest me toch even van het hart. Even denken. Vorig weekend ben ik naar een eighties-party geweest, bij een vriend van een vriend. Amerikanen houden enorm van costumed parties, zeker nu het Halloween is. Halloween is niet 1 dag zoals bij ons eerder het geval is, maar duurt eigenlijk een hele maand. Veel lol gehad, vrienden gemaakt en gezien, de foto’s zijn geslaagd. Het zou me te ver leiden om de namen van iedereen op te schrijven, maar de mensen met wie ik het best overweg kan zijn Kyle, Daryl, Anna, Taylor, LJ, Evan, Holly en Colin. Het is maar dat je het weet ?. Zaterdag (vorige week) was cultuurdag. Zoals je weet of niet weet is Oklahoma behuisd door een hele hoop Indianen. De echte native americans dus. In het lokale T. Boone Pickens-stadion (waar het football plaatsvindt) Was ik getuige van een Paw-waw. Lokale folklore, Indianen die dansen en daarbij ook nog eens zingen en op trommels slaan. Leuk, maar helaas was de locatie –een gigantische sporthal- niet erg sfeervol voor een dergelijk feest. Een echte paw-waw hoort buiten te zijn bij het vallen van de avond, in een bos met een kampvuur. Niettemin was het soms toch redelijk indrukwekkend. Meteen daarna richting J-Day, oftewel Japanese Day. Heel veel Japanse studenten aan de universiteit hier, en die hadden hun jaarlijks cultuurdag om de Amerikanen kennis te laten maken met hun cultuur. Rare jongens, die Japanners. Het ging van foute schlagers in gebroken Engels over indrukwekkend breakdance naar het vertellen van een redelijk saai Japans volksverhaal over weetikwatnog. Besluit: leuk, maar 3 uur is echt veel te lang. En er zat nogal wat crap tussen. De presentatrice was trouwens hilarisch, haar Engels was zo slecht dat zelfs de Amerikanen haar nauwelijks begrepen. Misschien een leuk weetje: naar analogie met mijn goede vriend Kyle en wat lokale cowboys heb ik besloten om mij voorlopig niet meer te scheren. Het is ondertussen 3 weken geleden dat mijn baardgroei nog een schermpagina van dichtbij gezien heeft en het kan me niet schelen. We zien wel waar we uitkomen, nietwaar?Dan de heavy shit. Op stap natuurlijk, of wat dacht je. Iedereen heeft wel eens een dipje en daar was LJ die van hetzelfde gedacht was. Laat nu net die dag 5 dollar = all you can drink-dag zijn en dan weet je niet meer waar je uitkomt. Veel lol getrapt, ook best veel gedronken, en uiteindelijk in het huis van Lee terechtgekomen (zie eerste post) om aldaar de Belgische kleuren alweer verdedigd tussen al het countrygeweld middels een door mij gespeelde versie van The Scabs’ Hard Times ten berde te brengen. En ze vonden het nog goed ook (laat die commentaar maar komen)! LJ was zo vriendelijk om mij in zijn huis een bed aan te bieden en zo eindigden we beiden dronken maar gelukkig veilig warm na een avondje stappen. Ik weet het, mijn zinsbouw trekt op niks, maar Nederlands typen is geen sinecure meer en ik heb geen zin om hier op een qwerty-toetsenbord over grammaticale fouten te zitten klooien. De dag erna was het weer van dat. Groot feest hier, want het was homecoming vorige vrijdag (eergisteren voor mij). Hoemcoming betekent eigenlijk dat de oud-studenten en de ouders allemaal terugkomen naar de ehemalige studentenstad. De lokale studentenverenigingen bouwen een soort podium zeg maar, dat iets uitbeeldt dat met Oklahoma te maken heeft. Moeilijk uitgelegd, maar google gewoon zelf eens en de betekenis zal je wel duidelijk worden. Laat Stillwater nu net de grootste homecoming in de US hebben en je hebt een idee wat voor een feest dat het hier was. In ons huis bleven een 12-tal gasten slapen, mezelf niet eens meegerekend. Vriend Kyle was vanuit Lawrence afgezakt om mee te feesten en dat deden we dan ook. Ik ga hier niet in detail treden, maar kernwoorden zijn pas-kwijt-fototoestel-kwijt-jas-kwijt-beetje dronken-vrienden-kwijt-tuin-koud-lift-john-wie?-ken hem ook niet-thuis. Nou ja, vrienden kwijtgespeeld dus en geen gsm hier. De volgende dag heb ik alles teruggevonden wat ik kwijt was (merendeel zat gewoon in mijn jaszak tsss) en voila. Ik kom altijd wel weer terecht. Daags erna zijn we richting Lake Eufaula getrokken met crazy uncle Arthur maar dat verhaal is voor een andere keer. Byeeeeeee!!!

04:14 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Grey's Anatomy is keigoed! Ik ben er ook aan verslaafd! Seizoen twee is nu bezig op VijfTv en seizoen één heb ik net helemaal op dvd gezien (dankzij Nicky!). Ik zou ook wel zo'n vijf uur aan één stuk kunnen kijken hoor! En lijkt niet echt op ER, de humor is beter en de liefdesrelaties zijn super!

Gepost door: Annemie | 23-10-06

De commentaren zijn gesloten.