30-10-06

Pictures say more than...

Geen tekst ditkeer, maar wel de langverwachte foto's: http://www.flickr.com/photos/63117612@N00 . De link werkt blijkbaar niet rechtstreeks, dus copy - paste in een nieuw venstertje. Laat gerust ook wat commentaar achter. Het gaat hier om een selectie uit zo'n 800 foto's, dus alles staat een beetje door elkaar. Ditmaal heb ik gewoon foto's van mezelf en vrienden gepost. Zodra ik mijn spiksplinternieuwe flickr-account beter onder de knie heb volgen er meer. Have fun! FOTO's hier: http://www.flickr.com/photos/63117612@N00 IMG_1094

23-10-06

Maak jullie geen zorgen - doe ik ook niet.

Zondagavond, half negen. Ik ben een paar uurtjes terug van Lake Eufaula. Hier is een overzicht van mijn voorbije dagen in de US. Na de geweldige tijd in Lawrence keerde ik terug naar huis, want Sam had enkele lastige testen op het programma staan. Mijn schema op een doordeweekse dag ziet er als volgt uit. Ik sta op, neem een lekkere douche en drink of eet wat. Voetloops wandel ik richting “centrum” en ik zie wel waar ik uitkom. De fiets die hier staat is ondertussen hersteld, dus die kan ik vanaf morgen inwijden. Zo kwam ik langs een keet genaamd El Chico, wat een soort Mexicaans restaurant bleek te zijn, niet echt verrassend overigens. Ik wilde gezellig een koffietje drinken op het terras met de “Oklahoman Newspaper” erbij, maar dat was buiten een tegenstribbelend gazettenmachien gerekend. De jongedame die bij El Chico werkte leek er ook niet aan uit te kunnen en betaalde me met plezier mijn 2 quarters terug. Ik weet nie hoe dat werkt, hoezo, Belgie, blabla, je weet wel hoe dat gaat. Uiteindelijk heb ik een uurtje op het terras gezeten met Pam (de jongedame), gebabbeld over koetjes en kalfjes, een grote kom tortillachips, 2 potten salsadip, ice water en een verse koffie, en dat zonder te betalen. Southern hospitality, weet je wel. En zo zijn er wel meer plaatsen waar ik een bekende kop heb ondertussen, ik doe eigenlijk wat een oude vent doet die op pensioen is. Genieten van het mooie weer, beetje rondwandelen, praatje slaan. Het weer is hier nog altijd mooi, dus ik heb echt een vakantiegevoel. Ik doe waar ik zin in heb. Uiteraard ben ik woensdag en donderdag de bars ingedoken, opnieuw met mijn makker LJ en zijn maten. Joe en John leren kennen, zijn 2 huisgenoten. Het is hier echt het Zuiden: elke avond is er wel een bar hier op “the strip” waar een “red dirt-groepje” wat countryklassiekers op de goedkeurende aanwezigen loslaat. Countryvibes, jazeker. Ik ben ook een keer overdag gaan poolen met LJ (alle bars hebben een pooltafel of 10). Er stond een jukebox -niet alledaags in Belgie maar dagelijkse kost hier- die bijna helemaal gevuld was met country, country en inderdaad: country. LJ is nogal een red dirt-fanaat (de naam van het genre, hier in Oklahoma) en trakteerde me op een persoonlijke selectie. Onder het genot van enkele “pitchers” (grote kan met ongeveer een liter bier) en wat mannelijke gezever hadden we een enorm vermakelijke namiddag. Het is echt echt niet evident om zolang met 5 vrouwen samen te wonen. Zeker niet als ze allemaal verslaafd zijn aan Grey’s Anatomy, een soort E.R. die geloof ik binnenkort ook in Belgie zal uitgezonden worden. Ik word er zot van. Op dit moment –as I speak- zijn ze er weer eentje aan het houden. Ze kijken met gemak 5 uur aan een stuk (ze hebben seizoen 1 en 2 op DVD – 56 afleveringen, helaas) en soms blijven er enkele van hen tot 6u ’s morgens kijken. Voor de rest geen slecht woord, maar dat gegeven moest me toch even van het hart. Even denken. Vorig weekend ben ik naar een eighties-party geweest, bij een vriend van een vriend. Amerikanen houden enorm van costumed parties, zeker nu het Halloween is. Halloween is niet 1 dag zoals bij ons eerder het geval is, maar duurt eigenlijk een hele maand. Veel lol gehad, vrienden gemaakt en gezien, de foto’s zijn geslaagd. Het zou me te ver leiden om de namen van iedereen op te schrijven, maar de mensen met wie ik het best overweg kan zijn Kyle, Daryl, Anna, Taylor, LJ, Evan, Holly en Colin. Het is maar dat je het weet ?. Zaterdag (vorige week) was cultuurdag. Zoals je weet of niet weet is Oklahoma behuisd door een hele hoop Indianen. De echte native americans dus. In het lokale T. Boone Pickens-stadion (waar het football plaatsvindt) Was ik getuige van een Paw-waw. Lokale folklore, Indianen die dansen en daarbij ook nog eens zingen en op trommels slaan. Leuk, maar helaas was de locatie –een gigantische sporthal- niet erg sfeervol voor een dergelijk feest. Een echte paw-waw hoort buiten te zijn bij het vallen van de avond, in een bos met een kampvuur. Niettemin was het soms toch redelijk indrukwekkend. Meteen daarna richting J-Day, oftewel Japanese Day. Heel veel Japanse studenten aan de universiteit hier, en die hadden hun jaarlijks cultuurdag om de Amerikanen kennis te laten maken met hun cultuur. Rare jongens, die Japanners. Het ging van foute schlagers in gebroken Engels over indrukwekkend breakdance naar het vertellen van een redelijk saai Japans volksverhaal over weetikwatnog. Besluit: leuk, maar 3 uur is echt veel te lang. En er zat nogal wat crap tussen. De presentatrice was trouwens hilarisch, haar Engels was zo slecht dat zelfs de Amerikanen haar nauwelijks begrepen. Misschien een leuk weetje: naar analogie met mijn goede vriend Kyle en wat lokale cowboys heb ik besloten om mij voorlopig niet meer te scheren. Het is ondertussen 3 weken geleden dat mijn baardgroei nog een schermpagina van dichtbij gezien heeft en het kan me niet schelen. We zien wel waar we uitkomen, nietwaar?Dan de heavy shit. Op stap natuurlijk, of wat dacht je. Iedereen heeft wel eens een dipje en daar was LJ die van hetzelfde gedacht was. Laat nu net die dag 5 dollar = all you can drink-dag zijn en dan weet je niet meer waar je uitkomt. Veel lol getrapt, ook best veel gedronken, en uiteindelijk in het huis van Lee terechtgekomen (zie eerste post) om aldaar de Belgische kleuren alweer verdedigd tussen al het countrygeweld middels een door mij gespeelde versie van The Scabs’ Hard Times ten berde te brengen. En ze vonden het nog goed ook (laat die commentaar maar komen)! LJ was zo vriendelijk om mij in zijn huis een bed aan te bieden en zo eindigden we beiden dronken maar gelukkig veilig warm na een avondje stappen. Ik weet het, mijn zinsbouw trekt op niks, maar Nederlands typen is geen sinecure meer en ik heb geen zin om hier op een qwerty-toetsenbord over grammaticale fouten te zitten klooien. De dag erna was het weer van dat. Groot feest hier, want het was homecoming vorige vrijdag (eergisteren voor mij). Hoemcoming betekent eigenlijk dat de oud-studenten en de ouders allemaal terugkomen naar de ehemalige studentenstad. De lokale studentenverenigingen bouwen een soort podium zeg maar, dat iets uitbeeldt dat met Oklahoma te maken heeft. Moeilijk uitgelegd, maar google gewoon zelf eens en de betekenis zal je wel duidelijk worden. Laat Stillwater nu net de grootste homecoming in de US hebben en je hebt een idee wat voor een feest dat het hier was. In ons huis bleven een 12-tal gasten slapen, mezelf niet eens meegerekend. Vriend Kyle was vanuit Lawrence afgezakt om mee te feesten en dat deden we dan ook. Ik ga hier niet in detail treden, maar kernwoorden zijn pas-kwijt-fototoestel-kwijt-jas-kwijt-beetje dronken-vrienden-kwijt-tuin-koud-lift-john-wie?-ken hem ook niet-thuis. Nou ja, vrienden kwijtgespeeld dus en geen gsm hier. De volgende dag heb ik alles teruggevonden wat ik kwijt was (merendeel zat gewoon in mijn jaszak tsss) en voila. Ik kom altijd wel weer terecht. Daags erna zijn we richting Lake Eufaula getrokken met crazy uncle Arthur maar dat verhaal is voor een andere keer. Byeeeeeee!!!

04:14 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-10-06

Roadtrip naar Lawrence, Kansas

IMG_0399Tijd voor een update, dacht ik zo. Fall Break hier in Amerika, en dus tijd voor een roadtripken, zij het bescheiden. Het Beloofde Land waar we vrijdag naartoe reden heette Lawrence, een studentenstad in Kansas. Oklahoma ligt centraal in Noord-Amerika, maar toch meer in het Zuiden. Kansas ligt zowat in het midden van het midden, zo’n 4 uur Noordwaarts. Op de weg van Stillwater naar Lawrence kom je trouwens in de buurt van Eldorado, het land van goud. Ik wist niet dat dat echt bestond. De langste road trip tot nu toe dus, in het gezelschap van Sam natuurlijk en de zeer sympathieke Darryll, een van Sams beste vriendinnen. “Lawrence is the shit!”, aldus beide vrouwen. Ik was benieuwd. Roadtrippen als het donker is, is niet zo spectaculair. Je kan makkelijk een half uur rijden zonder een tankstation of restaurantje tegen te komen. Onderweg wat biertjes oppikken dus, en zelfs mijn eerste Amerikaanse MacDonalds-burger. Omdat we pas om 7u ‘s avonds vertrokken waren kwamen we pas aan rond middernacht. We gingen rechtstreeks naar “Jackpot”, een supermooie venue waar optredens bezig waren. Daar leerde ik Kyle kennen, die er op het eerste zicht misschien wat vervaarlijk uitzag (een mollige versie van Jim James, echt waar) maar een van de geweldigste personen bleek te zijn die je je maar kan voorstellen. Hij is een vriend van Darryll en Sam en was zo vriendelijk om ons in zijn huis te laten logeren. Om 2u gaat alles dicht en we besloten richting huis te gaan om ons wat te installeren. Blijkbaar logeerden er samen met ons nog 2 bands in het huis, en was er een gezellige party aan de gang. De aanwezige fuifbeesten hadden net opgetreden en van slapen is dus niet veel in huis gekomen. Welke bands? De ene ben ik al vergeten, de andere is Minutes Too Far, een soort Jimmy Eat World die hier op het punt staan om potten te breken. Ze hebben al een cd uit en toeren nu door heel het land. Volgend jaar komen ze waarschijnlijk ook naar Belgie. Niet dat het meteen mijn smaak is, maar toch. Zoveel mensen in het huis, zoveel mensen ontmoet, super. Pas de volgende dag werd duidelijk wie bij wie hoorde. Die speelt in die band, die is met die op bezoek, die woont hier, die woont in het huis daar. Nice. Schitterend weer, gezellig niks doen, muziekje opzetten en gitaar spelen. Met een man of tien in een huis zitten die dezelfde interesses hebben is tof, hehe. Kyle nam ons mee op een tour door Lawrence en dat was ronduit hilarisch. Sarcasme is Amerikanen niet vreemd, geloof me. We zijn wat gaan rondrijden: de universiteit bekijken, het centrum in, hapje eten. Lawrence is prachtig: veel bomen en bergjes, schitterende gebouwen (die van de unief). Heb ik al gezegd dat Amerikanen rijk zijn? Iedereen heeft een dikke auto, een Mac, een gigantische TV met digitale kanalen, de huizen zijn luxueus ingericht, ik bedoel: het leven als student is hier dik ok. Uiteraard besef ik dat dit niet voor iedereen zo is, maar dat terzijde. Punt is dat ze hier in de USA een hogere levensstandaard hebben (dat verraste me!) en dat ze op digitaal vlak enkele jaren voorstaan: Europa huppelt achterop. Ondertussen was ik al een week op zoek naar Okonokos, de live CD van My Morning Jacket, ik heb er nog 2 gratis posters bijgekregen ook. Trouwens: ik heb me een paar supercoole boots aangeschaft van de vintage store voor een luttele 13 dollar (zo’n 10 euro!) Nu ben ik officieel geintegreerd :-). ‘s Avonds besloten we naar het optreden van The Esoteric te gaan, lokale helden aldaar. Wat te veel hardcore naar mijn goesting, maar de band erna was gewoon subliem: Valient Thorpe is de naam, en ze spelen ruige heavy metal. Klinkt fout, totdat je ze live hebt gezien. Rock ‘n’ Roll zoals het hoort. Abnormaal hoe goed deze pipo’s waren, en dat voor 2 dollar. Eric, die in het huis bij Kyle woont leerde me ondertussen de geneugten van Pabst oftewel “pbr” kennen, goedkoop bier dat niet lekker is, maar ook niet slecht. Een bud kost makkelijk 3 dollar als je op stap bent, dus bedankt voor de tip Eric. Eric is een soort hippie en hij heeft een snor. Hij kan alle vrouwen krijgen die hij maar wil maar geeft daar geen zier om. Kyle draagt makkelijk een maand lang dezelfde kleren en douchet gemiddeld een keer per week. Rare jongens, maar banden werden gesmeed. Zelden heb ik zulke geweldige kerels ontmoet. Omdat iedereen het erover eens was dat het een geweldige driedaagse was, komen Kyle en Eric binnenkort afgezakt naar Stillwater om het nog eens over te doen. Daarna gaan wij weer richting Lawrence omdat het daar gewoon zo cool is. Elke dag optredens. Elke fucking dag. Ik heb op drie dagen Supersystem, Cursive, The Thermals, Valient Thorpe en nog wat andere dingen gezien. Ladytron heb ik dan nog gemist, en ook –helaas- Joseph Arthur (Ik weet het Michel, onvergeeflijk). Op de terugreis zijn we gestopt aan een wijnbrouwerij (of hoe heet zo’n ding ook weer) en hebben we genoten van het fabuleuze uitzicht over de katoenvelden. Ondertussen heb ik mijn voornemen om nu en dan te koken maar laten varen. Ik word meegezogen in de stroom van eten uithalen, uit eten gaan en fastfood. Het leuke is dat ik allerlei nieuwe dingen uitprobeer en bovendien is het niet zo duur als in Belgie. Je kan makkelijk 2 keer per dag uit eten gaan en niet veel geld opdoen. Water is overal gratis, de porties zijn groot, er is veel Mexicaans,.. het verschil met Belgie is dat je voor Chinees of Mexicaans niet op restaurant hoeft te gaan, je kan het gewoon aan een goedkope prijs gaan eten of afhalen. Genoeg gezeverd alweer, ik ben het typen op een qwertytoetsenbord beu. Mijn telefoon werkt hier trouwens niet, dus als je mij wil bellen of sms-en heb je pech. Emailen is handiger, jullie hebben mijn email. Of gewoon op deze blog natuurlijk. Foto’s? Als ik een goede manier heb gevonden om ze te resizen op een mac. Tot later. BTW: de auto op de foto is niet die van Sam of Darryll, gewoon een auto die daar stond.

09-10-06

Lawrence

Lawrence,Kansas is vet.

10:43 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-10-06

Part II

Bonjour uit het zonnige Oklahoma!Ik ben net naar "wine class" geweest en de man die lesgeeft in de zogenaamde oenologie was een Fransman, vandaar dat mijn entree in het Frans was. Current status: 22.15 en ik ben een beetje moe, ik heb nochtans lang geslapen, maar op een of andere manier vertelt mijn lichaam me nog steeds dat ik op dit uur (5u 's morgens voor jullie) in mijn nest zou moeten liggen. In ieder geval, alle vrouwen in het huis zijn zich aan het prepareren om de Stillwateriaanse straten onveilig te maken, en ik zal hen daarbij met plezier vervoegen. Wine class, jep. Enkele vrienden van hier volgen de cursus en ik was erg welkom om een les bij te wonen. gisteren heb ik met Sam de Tulsa State Fair bezocht, een soort kermmis die me watr deed denken aan de Zwarte Markt in Tessenderlo. Het zogenaamde "white trash" was alom vertegenwoodigd. Die uitdrukking hoor je hier de hele tijd vliegen; de mensen die onder de term vallen zouden wij omschrijven als "marginalen". 2 Dagen geleden heb ik een aangename wandeling gemaakt door Stillwater. Even Wal-Mart binnen, druifjes gekocht, camera wat uitgetest en zo, de buurt verkend zeg maar. Ik bne erin geslaagd om mijn foto's op pc te zetten, en ik zal binnenkort ook een manier bedenken om ze op een toegankelijke manier beschikbaar te stellen voor de geinteresseerden. Voorl;opig houd ik het bij deze foto, waarop ik afgebeeld sta met Will, zowat het prototype van de goedlachse sympathieke Amerikaan. Morgen vertrek ik voor 5 dagen naar Lawrence in de staat Kansas, want het is Fall Break en blijkbaar vertrekt iedereen dan op een soort vakantie. Normaal gezien zouden we naar Florida gaan maar onze reispartner heeft afgezegd waardoor die trip te duur zou uitvallen. In plaats daarvan Kansas dus, wat volgens Sam ongelooflijk de moeite is. We zullen wel zien! Road trippen in Amerika is vet, een streepje country, zonnebril op de neus voor de verblindende ondergaande zon, raampje open, biertje in de hand (met een zakje erover, anders is het illegaal) enz... Om alcohol te kopen moet je altijd en overal je ID latenzien,l altijd lachedn als ik ze mijn Belgisch paspoort onder de neus schuif. even afronden, want zometeen gaan we de bloemetjes buitenzetten. Sergio: ik ben hier nog niet naar de mis geweest, maar zal dat zeker een keer doen. Ik ga ook naar een "edin", een soort Indiaanse plechtigheid; Oklahoma zit vol met Indianen die hier overal casino's hebben neergeplant en stinkend rijk zijn. De vent van Wine Class refereerde naar hier als de beaf belt hehe, maar ik moet mijn eerste steak nog eten. Dat zal niet lang meer duren, ongetwijfeld. Groetjes allemaal vanuit Oklahoma, Jan ### update:sorry, de foto zal voor later zijn :-)

05:32 Gepost door Jan in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-10-06

American diary, Pt. 1

Greetings Y’all! De komende 6 weken schrijf ik vanuit Oklahoma, in het Zuiden van de States. Ondertussen loop ik hier al zo’n 5 dagen rond. Of beter gezegd rijd, want alles is gewoon te ver om te lopen. In Dallas ben ik een hapje gaan eten in een Mexicaans restaurant, mijn eerste echte kennismaking met de –nou ja- Amerikaanse cultuur. Grote porties eten en liters frisdrank met al evenveel ijs. Het Mexicaanse eten is hier het best, omdat je zo dicht bij Mexico zit. Ik woon nu in Stillwater om precies te zijn, een stadje op 50 minuten rijden van Oklahoma City. Je kan het vergelijken met Leuven: het is een echte studentenstad omdat de Oklahoma State University hier ligt, althans een deel. Stad is ook niet het juiste woord. Groot uitgevallen dorp is een betere beschrijving. Dat geldt ook voor Oklahoma City trouwens. In oppervlakte is dat de 2e grootste stad van Amerika, maar qua uitzicht nauwelijks te vergelijken met bijvoorbeeld New York. Er is geen centrum of een soort centraal punt waar je een kerk of een station zou verwachten. In plaats daarvan zijn het allemaal wijken die aaneengekoppeld liggen, in districts. Ik ben gisteren in het Art district geweest, maar er is ook een Asian District enz… Maar Stillwater is dus mijn uitvalsbasis. Alle studenten wonen hier in een huis, behalve de eerstejaars. Ik logeer bij Sam en haar 4 huisgenoten: Alison, Carly, Sarah en Sally. Inderdaad, ik deel het huis met 5 vrouwen. Tot nu toe zijn er nog geen Hugh Hefner-toestanden geweest, maar je weet maar nooit. Dat is meteen ook de reden waarom LJ, een vriend des huizes, me vrijdag heeft meegenomen naar zijn makkers. LJ is echt een countryboy: hij luistert naar zogenaamde red dirt country muziek. Hij en al zijn vrienden trouwens. We kwamen aan in het huis van Lee, wiens vader steenrijk moet zijn; als ik me niet vergis is zijn ranch 2 miljoen dollar waard. Ik werd gedoopt tot “the Belgian”. Dat hebben ze daar nog nooit gezien ?. Ik kreeg bij wijze van verwelkoming een “beer bong” in mijn mond. Een blikje bier van 33cl gieten ze in een reservoir met een brede plastieken buis aan. Als ze die loslaten wordt het bier echt in je keel gekatapulteerd, gene zever. Ik kan jullie meedelen dat ik de Belgische driekleur met verve verdedigd heb en de eer heb hooggehouden. Mensen hier in het zuiden zijn trouwens de vriendelijkste mensen die je zal tegenkomen. Amerikanen zijn niet arrogant of weet ik veel, maar echt het tegenovergestelde. Het is een verademing om te zien hoe vriendelijk en behulpzaam iedereen hier met elkaar omgaat, echt om van versteld te staan. Je wordt overal onthaald met een glimlach, iedereen begint spontaan tegen je te babbelen, en ga zo maar door. Na twee dagen had ik al zoveel uitnodigingen op zak dat ik niet weet wat eerst te doen. Overall zijn er “house parties” (daar kunnen de flikken –we noemen ze “popo”- je niks of weinig doen. Ik ga jagen met LJ (beesten doodschieten ja, sorry vegetariers en dierenvrienden maar ik moet toch een keer een hertje of een zwijn neerknallen hier). De makkers van LJ bekeken me alsof ik van een andere planeet kwam toen ik hen vertelde dat ik nog nooit een levend wezen groter dan een spin had vermoord. Daar gaan we dus iets aan doen. Adam, een toffe peer die ik op de party in ons eigen huis heb ontmoet, studeert voor piloot en gaat me meenemen op een vluchje over Stillwater. De ouders van Sam nemen me mee naar een fantastisch steakrestaurant (of was het nu kip), doen een BBQ bij hun thuis ter ere van mijn verblijf. Sam heeft ook een zatte nonkel, Andrew, die een boot heeft en een buitenverblijf aan een meertje in de Bergen en we zijn van harte uitgenodigd. En zo gaat het maar door. Ik ben hier werkelijk met mijn gat in de Oklahomiaanse boter gevallen. Muziek dan. Oklahoma heeft een leuke muziekscene: country hoor je hier de godganse dag op de radio en op tv, en Alan Jackson en Lynyrd Skynyrd hebben hier de voorbije dagen nog opgetreden. Iedereen heeft ook van die supercoole boots aan, echt te gek. Iedereen kent iedereen en dus ook muzikanten. Een vriend van Sam, Colin, speelt in een bandje dat The Ugly Suit heet. Morgen gaan we ze bekijken in een lokale pub. De kerel die de cd’s van The Smashing Pumpkins heeft gemasterd gaat dat nu ook doen voor hun CD, ik bedoel maar: wat een referentie! Dan heb je Jesse, die bij Kunek speelt. Zij zijn al wat bekender, hebben een cd uit, ze zijn redelijk bekend in heel Amerika. Vrijdag ga ik hen bekijken in Oklahoma City. Voor wie het interesseert: Jesse was vroeger de zanger van All American Rejects, die ook bij ons bekend zijn. Ze spelen dus vrijdag in The Conservatory, waar ik gisteren Magnolia Electric Co nog aan het werk zag!! Wie mij een beetje kent weet dat ik redelijk fan ben van deze groep, en van Jason Molina. The Conservatory, daar kan zo’n 200 man binnen schat ik. Wel, gisteren was er misschien 30 man. Zo’n goeie groep en zo weinig volk, het zal aan de zondagavond gelegen hebben. Jason bleek trouwens een erg vriendelijke kerel te zijn, ik zou Jan niet zijn als ik niet even hallo was gaan zeggen natuurlijk. Ik heb vandaag een digitale camera gekocht, zodat ik vanaf nu ook foto’s kan nemen, en zodat jullie gezellig kunnen meegenieten van mijn trip in beelden dan en niet alleen tekst. Ik ga hier maar afronden, want het is hier watt e warm naar mijn goesting. Het is hier ne graad of 30 en ik zit buiten op een zetel op de back porch, de veranda zeg maar. Een typisch amerikaans ding met houten balken en lampjes en al, geweldig. Will write more later, I’ll keep you guys posted. Ik heb verdomme nu al moeite om in het Nederlands te converseren, ik doe niks anders dan in het Engels spreken, denken, lezen enz… Groetjes tot in het koude Belgie, hier is het heeeerlijk zomerweer. Bye!