De blog van Jan

besognes

2007-10-12T17:17:53+02:00

Vanaf nu zeg ik "besognes" in plaats van "beslommeringen". Ik woon tenslotte niet voor niets in Brussel. Klinkt beter, d'office.

Waar dromen eindigt en een droom begint

2007-10-12T17:10:14+02:00

Ik ben een beetje aan het speuren naar een nieuwe gitaar. Ik ben er nog niet helemaal uit of dat nu een akoestische of een elektrische wordt. Vanmiddag sprong ik even binnen in een splinternieuw mediacenter vlakbij mijn werk. Daar hingen een heleboel gitaren van het merk "Stagg". Na wat gesurf (achteraf) kwam ik uit bij volgende draak: “Waar dromen eindigt en een droom begint”: Dat is de Stagg slogan van deze maand. What the ...? Waar dromen eindigt en een droom begint? Klinkt als een té letterlijke vertaling uit het Engels en dat is het waarschijnlijk ook. Laat ik dan ook maar repliceren in het Engels: worst slogan ever. Niet?

Of Coors.

2007-10-12T12:27:57+02:00

Ik vind van mezelf dat ik soms geniale invallen heb. Rationeel bekeken zijn deze eerder dom en ondoordacht, zelfs nutteloos. Onlangs weer eentje. Er schoot me een reclameslogan voor Coors te binnen. Coors is een biermerk, heel erg bekend in Amerika. Luister: “Of Coors.” Dat is’m. Ik weet niet of de slogan al dan niet bestaat, en misschien ben ik de duizendste mens die erop komt. Maar ik dacht toch even: “Jan, you clever fox.” En da’s altijd leuk, voor even toch. Misschien toch snel een patent aanvragen en verkopen voor een miljoen dollar of zo.

Ik heb vaak geluk.

2007-07-05T18:52:27+02:00

Ik durf al eens druk bezet te zijn. Zo druk dat het laatste waar ik aan denk schrijven is. Er zijn dingen die voorgaan: werken, inkopen doen (niet gelijk aan "shoppen", dames), eten maken (of opwarmen), muziek opzetten,... enfin, u begrijpt me wel. Ik word ook doodgesmeten met gratis tickets voor festivals (ik klaag niet!) en dat kan je niet weigeren. Ik ga er niet verder op in, laat ik het gewoon hier op houden: de wijn in de backstage in Werchter was erg lekker, de mannen van Razorlight zijn sympathieke peren, mijn volgend groepje wordt er een met de zanger van the killers op bas, de wei ziet er heel anders uit vanop het hoofdpodium gezien, en je wordt er lui van als er shuttlebusjes rijden van het hoofdpodium naar de marquee. Ik weet het, soms ben ik een ettertje. Maar wel een ettertje met geluk.

Oh well.

2007-06-28T13:31:12+02:00

De wervelwind van wilde gedachten in mijn hoofd zorgt ervoor dat het daarbinnen gaat tochten. Het blaast warm en koud tegelijk. Maar misschien kan ik wel wat afkoeling gebruiken. Zeg maar niks meer. Het is als meerijden op een enorme achtbaan die naar alle kanten tegelijk raast. Maar van te lang op de achtbaan zitten word je misselijk, dus stap ik best hier af. Ook al wil ik dat nog niet. Alles is fijner in het begin.

Follow-up.

2007-06-20T21:05:32+02:00

Als ik speciaal was, dan mocht ik volgende week ook gratis naar Rock For Specials in Gent :-).

Soms is het heel eenvoudig.

2007-06-20T20:59:55+02:00

Jij bent speciaal; nu ik nog.

Ies niiice!!

2007-06-14T23:06:58+02:00

Vandaag kocht ik cd's. Eigenlijk ging ik schoenen kopen, en misschien een broek. Maar de schoenenwinkel sloot voor mijn neus. "Mag ik snel deze schoenen in een 46 alsjeblieft?" "Sorry meneer, we gaan sluiten." Dan richting H und M, om daar hetzelfde verhaal te horen. Niet met schoenen, maar met 2 T-shirts. Hoe doen al die andere mensen die de hele dag moeten werken dat? Het geld (nu ja, mijn bankkaart) jeukte in mijn zak en de Fnac was nog open, dus kocht ik volgende schijfjes: Ryan Adams & The Cardinals - Jacksonville City Nights (5 euro); Krakow - Home is Where the Heart is (15 euro of zo; die zocht ik al een tijdje); The National - Boxer (15 euro). En dan heb ik me nog serieus moeten inhouden om deze niet snel mee te graaien, want ik ben volledig naar Balkanmodus overgeschakeld de laatste weken. Ies niiiice!!

Either way. Wilco.

2007-06-08T02:00:01+02:00

Either Way

Maybe the sun will shine today
The clouds will blow away
Maybe I won’t feel so afraid
I will try to understand
Either way

Maybe you (still) love me
Maybe you don’t
Either you will or you won’t
Maybe you just need some time alone
I will try to understand
Everything has its plan
Either way
I’m gonna stay
Right for you

Maybe the sun will shine today
The clouds will roll away
Maybe I won’t be so afraid
I will understand everything has its plan
Either way

Danku.

2007-06-08T01:15:14+02:00

Danku Editors, voor het fantastisch concert van vanavond. En dat van de voor niet. Inderdaad, ik was alweer een van die lucky bastards die gratis kon gaan. En gratis whisky cola. En schitterende nieuwe nummers. 4e-beste concert van het jaar (als ik er dan toch een cijfer op moet plakken)! (na Smashing Pumpkins, Band Of Horses en The Black Keys respectievelijk) Niettegenstaande: Dankuwel. En kopen die cd, op 25 juni. Ietsje later kan ik nog door de vingers zien.

Soms.

2007-06-07T01:06:06+02:00

Soms denk ik dat ik de wereld aankan. Niet dat ik me beter voel dan de anderen, maar ik heb ondertussen geleerd om best zelfstandig door het leven te gaan. Beslissingen nemen en zo. En meestal lukt dat ook. Meestal. Niet altijd. Soms twijfel ik aan mezelf. Ook al lijkt het niet zo, ik ben ook best wel eens onzeker. Net zoals pakweg Hitler of Mussolini wel eens stiekem aan zichzelf getwijfeld zullen hebben. Maar mijn twijfel is van een hele andere orde. Geen werelddominantie voor mij, of jodenuitroeiing of rassenhaat. Ik ben met minder content. Het hoeft niet veel te zijn. Maar dat beetje dat net binnen bereik leek, zo dichtbij dat ik het bijna kon voelen: ik had het bijna vast, en het dreigt weer uit mijn handen te glippen. En dat, dat maakt een mens soms onzeker.

Eerst dit.

2007-06-06T23:22:55+02:00

Ik was mijn blog een beetje beu. Niet tevreden met mijn eigen schrijfsels en zo. Ik had ook geen zin om er een "reisblog" van te maken, maar dat ging natuurlijk niet anders. Er is nu een nieuwe layout en die zorgt bij mij ook voor nieuwe inspiratie. Er is vanalles veranderd: een nieuw thuisadres, nieuw werk, nieuwe mensen leren kennen,... Misschien werkt het wel inspirerend. We zien wel weer waar we uitkomen. Opnieuw: welkom.

It makes no difference

2007-05-03T18:41:19+02:00

 It makes no difference where I turn
 I can't get over you and the flame still burns
 It makes no difference, night or day
 The shadow never seems to fade away

 And the sun don't shine anymore
 And the rains fall down on my door

 Now there's no love
 As true as the love
 That dies untold
 But the clouds never hung so low before

 It makes no difference how far I go
 Like a scar the hurt will always show
 It makes no difference who I meet
 They're just a face in the crowd
 On a dead-end street
 And the sun don't shine anymore
 And the rains fall down on my door

 These old love letters
 Well, I just can't keep
 'Cause like the gambler says
 Read 'em and weep
 And the dawn don't rescue me no more

 Without your love I'm nothing at all
 Like an empty hall it's a lonely fall
 Since you've gone it's a losing battle
 Stampeding cattle
 They rattle the walls

 And the sun don't shine anymore
 And the rains fall down on my door

 Well, I love you so much
 It's all I can do
 Just to keep myself from telling you
 That I never felt so alone before

Kou

2006-11-12T17:24:01+01:00

Shit, ik was vergeten hoe koud, donker, vuil en deprimerend het Belgische weer wel is...

The last week...

2006-11-03T02:48:03+01:00

Vrienden, tijden komen en tijden gaan. Dit is waarschijnlijk mijn laatste post alvorens ik terugkeer naar het lonkende vaderland. Het is de vooravond van mijn laatste avond in Stillwater. Binnen een uurtje ga ik met mijn vrienden alhier gezellig dineren en daarna een laatste stapje in de wereld zetten. Morgen vertrek ik richting Austin, een trip van 8 uur. Ons team (OSU= Oklahoma State University) speelt daar de topper tegen de universiteit van Austin. Voor alle duidelijkheid, ik heb het over American Football, een variant van rugby of zoiets. Austin is toevallig ook the Capital of Music en ik zal er een week de bars, clubs en concertzalen onveilig maken (The Rapture!). De voorbije week was een week van vrienden maken, afscheid nemen en plezier. Mijn makkers uit Lawrence hebben me vrijdag gekidnapt om Oklahoma City onveilig te maken. Halloween parties overal en de lieftallige Drew (zie ook foto's) leende ons zijn huis, waarvoor dank. Ik moet nu dringend mijn spullen gaan inpakken, want morgenvroeg vertrekken we al vroeg richting Texas. Leve het Zuiden! Tot binnen een weekje, dikke zoen van Jan.

Pictures say more than...

2006-10-30T07:18:14+01:00

Geen tekst ditkeer, maar wel de langverwachte foto's: http://www.flickr.com/photos/63117612@N00 . De link werkt blijkbaar niet rechtstreeks, dus copy - paste in een nieuw venstertje. Laat gerust ook wat commentaar achter. Het gaat hier om een selectie uit zo'n 800 foto's, dus alles staat een beetje door elkaar. Ditmaal heb ik gewoon foto's van mezelf en vrienden gepost. Zodra ik mijn spiksplinternieuwe flickr-account beter onder de knie heb volgen er meer. Have fun! FOTO's hier: http://www.flickr.com/photos/63117612@N00

Maak jullie geen zorgen - doe ik ook niet.

2006-10-23T04:14:36+02:00

Zondagavond, half negen. Ik ben een paar uurtjes terug van Lake Eufaula. Hier is een overzicht van mijn voorbije dagen in de US. Na de geweldige tijd in Lawrence keerde ik terug naar huis, want Sam had enkele lastige testen op het programma staan. Mijn schema op een doordeweekse dag ziet er als volgt uit. Ik sta op, neem een lekkere douche en drink of eet wat. Voetloops wandel ik richting “centrum” en ik zie wel waar ik uitkom. De fiets die hier staat is ondertussen hersteld, dus die kan ik vanaf morgen inwijden. Zo kwam ik langs een keet genaamd El Chico, wat een soort Mexicaans restaurant bleek te zijn, niet echt verrassend overigens. Ik wilde gezellig een koffietje drinken op het terras met de “Oklahoman Newspaper” erbij, maar dat was buiten een tegenstribbelend gazettenmachien gerekend. De jongedame die bij El Chico werkte leek er ook niet aan uit te kunnen en betaalde me met plezier mijn 2 quarters terug. Ik weet nie hoe dat werkt, hoezo, Belgie, blabla, je weet wel hoe dat gaat. Uiteindelijk heb ik een uurtje op het terras gezeten met Pam (de jongedame), gebabbeld over koetjes en kalfjes, een grote kom tortillachips, 2 potten salsadip, ice water en een verse koffie, en dat zonder te betalen. Southern hospitality, weet je wel. En zo zijn er wel meer plaatsen waar ik een bekende kop heb ondertussen, ik doe eigenlijk wat een oude vent doet die op pensioen is. Genieten van het mooie weer, beetje rondwandelen, praatje slaan. Het weer is hier nog altijd mooi, dus ik heb echt een vakantiegevoel. Ik doe waar ik zin in heb. Uiteraard ben ik woensdag en donderdag de bars ingedoken, opnieuw met mijn makker LJ en zijn maten. Joe en John leren kennen, zijn 2 huisgenoten. Het is hier echt het Zuiden: elke avond is er wel een bar hier op “the strip” waar een “red dirt-groepje” wat countryklassiekers op de goedkeurende aanwezigen loslaat. Countryvibes, jazeker. Ik ben ook een keer overdag gaan poolen met LJ (alle bars hebben een pooltafel of 10). Er stond een jukebox -niet alledaags in Belgie maar dagelijkse kost hier- die bijna helemaal gevuld was met country, country en inderdaad: country. LJ is nogal een red dirt-fanaat (de naam van het genre, hier in Oklahoma) en trakteerde me op een persoonlijke selectie. Onder het genot van enkele “pitchers” (grote kan met ongeveer een liter bier) en wat mannelijke gezever hadden we een enorm vermakelijke namiddag. Het is echt echt niet evident om zolang met 5 vrouwen samen te wonen. Zeker niet als ze allemaal verslaafd zijn aan Grey’s Anatomy, een soort E.R. die geloof ik binnenkort ook in Belgie zal uitgezonden worden. Ik word er zot van. Op dit moment –as I speak- zijn ze er weer eentje aan het houden. Ze kijken met gemak 5 uur aan een stuk (ze hebben seizoen 1 en 2 op DVD – 56 afleveringen, helaas) en soms blijven er enkele van hen tot 6u ’s morgens kijken. Voor de rest geen slecht woord, maar dat gegeven moest me toch even van het hart. Even denken. Vorig weekend ben ik naar een eighties-party geweest, bij een vriend van een vriend. Amerikanen houden enorm van costumed parties, zeker nu het Halloween is. Halloween is niet 1 dag zoals bij ons eerder het geval is, maar duurt eigenlijk een hele maand. Veel lol gehad, vrienden gemaakt en gezien, de foto’s zijn geslaagd. Het zou me te ver leiden om de namen van iedereen op te schrijven, maar de mensen met wie ik het best overweg kan zijn Kyle, Daryl, Anna, Taylor, LJ, Evan, Holly en Colin. Het is maar dat je het weet ?. Zaterdag (vorige week) was cultuurdag. Zoals je weet of niet weet is Oklahoma behuisd door een hele hoop Indianen. De echte native americans dus. In het lokale T. Boone Pickens-stadion (waar het football plaatsvindt) Was ik getuige van een Paw-waw. Lokale folklore, Indianen die dansen en daarbij ook nog eens zingen en op trommels slaan. Leuk, maar helaas was de locatie –een gigantische sporthal- niet erg sfeervol voor een dergelijk feest. Een echte paw-waw hoort buiten te zijn bij het vallen van de avond, in een bos met een kampvuur. Niettemin was het soms toch redelijk indrukwekkend. Meteen daarna richting J-Day, oftewel Japanese Day. Heel veel Japanse studenten aan de universiteit hier, en die hadden hun jaarlijks cultuurdag om de Amerikanen kennis te laten maken met hun cultuur. Rare jongens, die Japanners. Het ging van foute schlagers in gebroken Engels over indrukwekkend breakdance naar het vertellen van een redelijk saai Japans volksverhaal over weetikwatnog. Besluit: leuk, maar 3 uur is echt veel te lang. En er zat nogal wat crap tussen. De presentatrice was trouwens hilarisch, haar Engels was zo slecht dat zelfs de Amerikanen haar nauwelijks begrepen. Misschien een leuk weetje: naar analogie met mijn goede vriend Kyle en wat lokale cowboys heb ik besloten om mij voorlopig niet meer te scheren. Het is ondertussen 3 weken geleden dat mijn baardgroei nog een schermpagina van dichtbij gezien heeft en het kan me niet schelen. We zien wel waar we uitkomen, nietwaar?Dan de heavy shit. Op stap natuurlijk, of wat dacht je. Iedereen heeft wel eens een dipje en daar was LJ die van hetzelfde gedacht was. Laat nu net die dag 5 dollar = all you can drink-dag zijn en dan weet je niet meer waar je uitkomt. Veel lol getrapt, ook best veel gedronken, en uiteindelijk in het huis van Lee terechtgekomen (zie eerste post) om aldaar de Belgische kleuren alweer verdedigd tussen al het countrygeweld middels een door mij gespeelde versie van The Scabs’ Hard Times ten berde te brengen. En ze vonden het nog goed ook (laat die commentaar maar komen)! LJ was zo vriendelijk om mij in zijn huis een bed aan te bieden en zo eindigden we beiden dronken maar gelukkig veilig warm na een avondje stappen. Ik weet het, mijn zinsbouw trekt op niks, maar Nederlands typen is geen sinecure meer en ik heb geen zin om hier op een qwerty-toetsenbord over grammaticale fouten te zitten klooien. De dag erna was het weer van dat. Groot feest hier, want het was homecoming vorige vrijdag (eergisteren voor mij). Hoemcoming betekent eigenlijk dat de oud-studenten en de ouders allemaal terugkomen naar de ehemalige studentenstad. De lokale studentenverenigingen bouwen een soort podium zeg maar, dat iets uitbeeldt dat met Oklahoma te maken heeft. Moeilijk uitgelegd, maar google gewoon zelf eens en de betekenis zal je wel duidelijk worden. Laat Stillwater nu net de grootste homecoming in de US hebben en je hebt een idee wat voor een feest dat het hier was. In ons huis bleven een 12-tal gasten slapen, mezelf niet eens meegerekend. Vriend Kyle was vanuit Lawrence afgezakt om mee te feesten en dat deden we dan ook. Ik ga hier niet in detail treden, maar kernwoorden zijn pas-kwijt-fototoestel-kwijt-jas-kwijt-beetje dronken-vrienden-kwijt-tuin-koud-lift-john-wie?-ken hem ook niet-thuis. Nou ja, vrienden kwijtgespeeld dus en geen gsm hier. De volgende dag heb ik alles teruggevonden wat ik kwijt was (merendeel zat gewoon in mijn jaszak tsss) en voila. Ik kom altijd wel weer terecht. Daags erna zijn we richting Lake Eufaula getrokken met crazy uncle Arthur maar dat verhaal is voor een andere keer. Byeeeeeee!!!